مجله اینترنتی سازدهنی
Hohner harmonicas - سازدهنی هونر
Suzuki harmonicas - سازدهنی سوزوکی
Hering harmonicas - سازدهنی هرینگ
Lee Oskar harmonicas - سازدهنی لی اسکار
روش تانگ بلاک (Tongue Block) - قسمت سوم
TB

مقاله جدید ایران هارمونیکا باز هم به آموزش عملی روش تانگ بلاک (Tongue Block) اختصاص دارد . در قسمت اول از این مجموعه مقالات به توصیف اجمالی روش تانگ بلاک و نحوه نواختن تک نت ها با این روش پرداختیم . در قسمت دوم ، بیش از ده تکنیک خاص نوازندگی در روش تانگ بلاک را معرفی کردیم که نوازنده را در به کار گرفتن قابلیت های آکوردی سازدهنی یاری می کنند . حالا در قسمت سوم این سری مقاله ها تکنیک هایی را آموزش می دهیم که نوازنده را قادر می سازند تا انواع فواصل موسیقایی (Split Intervals) و به خصوص فاصله اکتاو (Octave) را با سازدهنی اجرا نماید . در انتهای مقاله هم اشاره مختصری به نحوه آرتیکولیشن (Articulation) نت ها و تکنیک بندینگ (Bending) در این روش خواهیم داشت .

تکنیک Tongue Splitting

از این تکنیک (که Tongue Split نیز نامیده می شود) برای نواختن انواع فواصل منقسم موسیقایی (Split Intervals) و به خصوص فاصله اکتاو (Octave) استفاده می شود. شیوه اجرای تکنیک تانگ اسپلیت به این شکل است که نوازنده دهانش را به همان شیوه معمول در روش تانگ بلاک باز می کند (به اندازه 3 یا 4 یا 5 سوراخ) اما وقتی زبانش را بر روی ساز دهنی قرار می دهد ، وضعیت آن را به شکلی تنظیم می کند که با پوشانده شدن سوراخ های وسطی ، دو سوراخی که در دو طرف دهان قرار دارند به صورت همزمان به صدا درآیند.

SplitInterval

مثلاً فرض کنید نوازنده ای دهانش را به اندازه 4 سوراخ باز نماید و بر روی سوراخ های شماره 1 تا 4 از یک ساز دهنی دیاتونیک یا کروماتیک قرار دهد. سپس موقعیت زبانش را بر روی ساز دهنی به نحوی تنظیم نماید که فقط دو سوراخ وسطی (سوراخ های شماره 2 و 3) به وسیله زبان پوشانده شوند ولی سوراخ های شماره 1 و 4 باز بمانند. در این حالت جریان هوا می تواند همزمان از دو سوراخ شماره 1 و 4 عبور کند و هر دوی این سوراخ ها را همزمان به صدا در بیاورد (تصویر بالا) . به همین ترتیب نوازنده می تواند دهانش را مثلا به اندازه 5 سوراخ باز کند و سوراخ های شماره 1 و 5 را به صورت همزمان به صدا در بیاورد .

نواختن همزمان دو نت مختلف را در اصطلاح موسیقایی آن فاصله منقسم (Split Interval) می نامند تا بدین وسیله آن را از آکوردها که حاصل نواختن همزمان سه نت (یا بیشتر) هستند افتراق داده باشند . DoubleNoteTB و در ضمن این اصطلاح "در مورد سازدهنی" به نواختن نت هایی اشاره می کند که بیش از یک شماره سوراخ با هم اختلاف دارند (سوراخ های غیر مجاور) ؛ در حالی که برای اشاره به نواختن همزمان دو سوراخ مجاور سازدهنی (تصویر مقابل) از اصطلاح جفت نت (Double Note) استفاده می شود .

به کمک روش تانگ بلاک نواختن فواصل مختلفی با سازدهنی امکان پذیر است که بستگی به تک نت های انتخاب شده و فاصله آنها از یکدیگر دارد . این فواصل می توانند از لحاظ تئوریک از نوع فاصله سوم یا چهارم یا پنجم یا غیره باشند اما از دیدگاه تکنیک نوازندگی ، برای توصیف انواع این فواصل از تعداد سوراخ های "پوشانده شده با زبان" استفاده می شود و بر این اساس حداقل 3 نوع Split یا فاصله متداول را می توان تشخیص داد :

1HoleSplit 1 - فاصله یک سوراخی (One Hole Split) : در این نوع فاصله دهان نوازنده به اندازه 3 سوراخ باز می شود و تک سوراخ وسطی به وسیله زبان پوشانده می شود (شکل روبرو)

به عنوان مثال می توانید به این نمونه صوتی گوش دهید که به وسیله Winslow Yerxa با یک سازدهنی کروماتیک 12 سوراخه با گام C اجرا شده است . ابتدا سوراخ شماره 5 از سمت راست دهان و بعد سوراخ شماره 3 از سمت چپ دهان با مکش هوا به سمت داخل نواخته می شوند . سپس اجرای همزمان هر دو سوراخ شماره 5 و 3 را می شنوید که یک فاصله چهارم ماژور (4th Major) را تشکیل می دهند . همچنین می توانید بدون این که تغییری در وضعیت آمباشور (Embouchure) خود ایجاد کنید ، جهت تنفستان را تغییر دهید و به داخل سازدهنی بدمید . در این نمونه صوتی فاصله یک سوراخی فوق با تنفس در هر دو جهت Draw و Blow اجرا شده است که یک درمیان جایشان را با هم عوض می کنند .

این نوع فاصله کاربرد کمی در نوازندگی سازدهنی دارد و بنابراین نوازندگان تازه کار می توانند از تمرین کردن بر روی فاصله یک سوراخی صرف نظر نموده و تمرینات خود را بر روی دو نوع فاصله بعدی متمرکز نمایند .

2HoleSplit 2 - فاصله دو سوراخی (Two Hole Split) : در این نوع فاصله نوازنده دهانش را به اندازه 4 سوراخ باز می کند و دو سوراخ میانی را با زبانش می پوشاند (تصویر روبرو)

برای نمونه می توانید به این قطعه کوتاه گوش کنید که در آن به مانند نمونه قبلی ابتدا نت 5Draw از سمت راست دهان و سپس نت 2Draw از سمت چپ دهان نواخته شده و سپس هر دوی این نت ها به صورت همزمان اجرا می شوند که در اینجا یک فاصله ششم ماژور (6th Major) را تشکیل داده اند . در اینجا هم می توانید بدون هیچ گونه تغییری در وضعیت لب ها و زبان به اجرای الگوی تنفسی مکش – فوت بپردازید (مانند این نمونه صوتی ) .

این نوع فاصله کاربرد زیادی دارد : هم در سازدهنی دیاتونیک برای نواختن فاصله اکتاو و هم در سازدهنی کروماتیک برای نواختن اکتاوهای قلابی (Fake Octave) . در مورد فواصل اکتاو در ادامه همین مقاله بیشتر توضیح می دهیم .

3HoleSplit 3 - فاصله سه سوراخی (Three Hole Split) : در این نوع فاصله دهان نوازنده به اندازه 5 سوراخ باز می شود و سه سوراخ وسطی به وسیله زبان پوشانده می شود (شکل مقابل)

برای آشنایی با این نوع فاصله می توانید به این نمونه کوتاه گوش دهید که در آن ، با استفاده از یک سازدهنی کروماتیک ، ابتدا نت 5Draw از طرف راست و بعد نت 1Draw از سمت چپ دهان نواخته می شوند و بعد می توانید صدای هر دوی این نت ها را به صورت همزمان بشنوید که تشکیل یک فاصله اکتاو (Octave) را داده اند ؛ یعنی دو نت D که به اندازه یک اکتاو با هم فاصله دارند به صورت همزمان به صدا در آمده اند . همانند دو نمونه قبلی در اینجا هم می توانید با تغییر دادن جهت تنفس ، نواختن یک در میان اکتاوهای مکشی و دمشی را با سازدهنی کروماتیک تمرین کنید (مانند آنچه در اینجا می شنوید ) .

فاصله سه سوراخی هم کاربرد زیادی دارد اما یاد گرفتن آن برای نوازندگان تازه کار قدری دشوار است چرا که در این حالت لازم است دهان نوازنده به اندازه 5 سوراخ باز شود که قدری سخت تر از فاصله دو سوراخی است ؛ به ویژه در سازدهنی کروماتیک که اندازه سوراخ ها بزرگتر و فاصله سوراخ های غیر مجاور بیشتر است . در ادامه این مقاله تعدای تمرین عملی را ذکر می کنیم که می توانند در یاد گرفتن نحوه اجرای تکنیک تانگ اسپلیت و انواع فواصل موسیقایی به شما کمک نمایند .

مهارت تکنیکی در نواختن انواع فاصله ها : چند تمرین عملی

برای این که یاد بگیرید انواع مختلف فاصله ها را با سازدهنی اجرا نمایید ، لازم است یک سری تمرینات تکنیکی را پشت سر بگذارید . در قسمت اول این مقاله اشاره کردیم که در روش تانگ بلاک نوازنده باید بتواند – به عنوان یک مهارت تکنیک نوازندگی - دهانش را به اندازه های مختلفی باز کند و در هر لحظه بداند که دهانش "دقیقا" به چه اندازه باز است : سه یا چهار یا پنج سوراخ؟ یک دلیل مهم برای این قضیه به همین مبحث نواختن فاصله ها بر می گردد . بنابراین اگر تا کنون به این نکته مهم توجه نداشته اید ، بهتر است به قسمت قبلی این مقاله مراجعه کنید و با انجام دادن تمریناتی که در آنجا توضیح داده ایم ، این مهارت تکنیکی را در خود پرورش دهید . در ضمن بهتر است تمرین هایتان را با یک نوع ثابت و یک مدل ثابت سازدهنی انجام دهید چون شکل و اندازه سوراخ ها و فاصله آنها از یکدیگر در مدل های مختلف سازدهنی متفاوت است .

در مرحله بعدی باید سعی کنید تا زبانتان را در هر یک از این سه نوع فاصله به گونه ای بر روی سازدهنی قرار دهید که جریان هوا فقط از دو سوراخی که در سمت راست و چپ دهان قرار دارند عبور نماید و سوراخ های بینشان توسط زبان پوشانده شوند . معمولا نوازندگانی که قبلا نواختن تک نت ها (Single Notes) را به روش تانگ بلاک و از سمت راست دهانشان تمرین کرده اند ، در آزاد کردن سوراخ سمت چپ دهان برای نواختن این فواصل مشکل دارند و ممکن است زبانشان را به اندازه کافی به سمت وسط نکشند . در این حالت صدای سوراخ سمت چپ به طرز ضعیف و کم رمقی به گوش می رسد و اجرای مناسبی از فاصله مورد نظر به دست نمی آید . البته دلیل این مساله صرفا "عادت" است یعنی زبان نوازنده عادت کرده است که برای نواختن تک نت ها سوراخ سمت چپ را بپوشاند و در همان وضعیت باقی بماند . به همین خاطر تغییر دادن این عادت و عوض کردن وضعیت زبان بر روی سازدهنی در بدو امر قدری دشوار است اما با کمی پشتکار و تمرین بیشتر به راحتی می توان بر این عادت غلبه کرد و عضلات سرکش زبان را در اختیار خود درآورد . در ضمن اگر قبل از تمرین بر روی فواصل مختلف ، بر تکنیک تانگ سوییچ (Tongue Switch) مسلط شده باشید ، احتمالا یاد گرفتن فواصل مختلف برایتان قدری آسان تر خواهد بود .

به هر حال خیلی دقت داشته باشید که در هنگام نواختن همزمان دو سوراخ طرفی ، مسیر عبور جریان هوا از هر دو سوراخ کاملا باز باشد و صدای هر دو تک نت کاملا شفاف و رسا شنیده شود . تنها در این صورت است که فاصله مورد نظر صدای مناسب و پرطنینی خواهد داشت . برای این که در شروع تمریناتتان از مناسب بودن صدای سازتان مطمئن شوید بهتر است از یک قطعه نوار چسب کمک بگیرید :

SplitInterval2

فرض کنید که می خواهید نواختن یک فاصله دو سوراخی را با سازدهنی تمرین کنید ؛ مثلا قصد دارید سوراخ های 1Blow و 4Blow را به صورت همزمان بنوازید . با یک قطعه نوار چسب سوراخ های شماره 5 و بالاتر را بپوشانید و با تکه چسب دیگری سوراخ های شماره 2 و 3 را مسدود نمایید . حالا دهانتان را به اندازه 4 سوراخ باز کنید و بر روی سازدهنی قرار دهید و به داخل آن بدمید . در این حالت می توان مطمئن بود که جریان هوا فقط و فقط از دو سوراخ شماره 1 و 4 عبور می کند . بارها و بارها به صدای سازدهنی در این وضعیت گوش دهید و سعی کنید صدای فاصله اجرا شده را به خوبی به خاطر بسپارید . سپس نوارچسب ها را از روی سازدهنی بردارید و سعی کنید همان فاصله را دوباره اجرا کنید . معمولا یک نوازنده تازه کار نمی تواند این فاصله را به صورت دقیق اجرا کند : یا بخشی از سوراخ ها توسط زبان پوشیده شده و صدایی رسا و شفاف نمی دهد یا این که برعکس ، زبان بیشتر از حد لزوم به سمت داخل کشیده می شود و یکی از نت ها (یا هر دوی آنها) به صورت جفت نت (Double Note) اجرا می شود یعنی قدری از صدای سوراخ مجاورشان هم با آنها مخلوط می شود . اگر به چنین مشکلی برخوردید دوباره به سراغ نوار چسب ها بروید تا بتوانید صدای حاصل از فاصله مورد نظرتان را به شکل دقیق و خالص بشنوید و با "در ذهن داشتن همان صدا" نوار چسب ها را بردارید و دوباره تمرین کنید . معمولا با قدری جابجا کردن زبان در نهایت خواهید توانست وضعیت زبانتان را بر روی سازدهنی به شکلی دقیق و حساب شده تنظیم نمایید . و هرگاه به این درجه از مهارت رسیدید چندین و چند بار نواختن دقیق فاصله ها را تمرین کنید تا به تدریج زبانتان "یاد بگیرد" که خود را در چنین وضعیتی بر روی سازدهنی قرار دهد و به آن عادت نماید .

تمرین فوق را بهتر است با هر سه نوع فاصله انجام دهید ؛ اما همانطور که گفتیم فاصله یک سوراخی چندان متداول نیست و بهتر است تمرینات خود را با نواختن فاصله دو سوراخی شروع نمایید . بهتر است در شروع تمرین نت پایه اکتاو میانی را به عنوان سوراخ سمت راست در نظر بگیرید (سوراخ شماره 4 در سازدهنی دیاتونیک 10 سوراخه یا سوراخ شماره 5 در سازدهنی کروماتیک 12 سوراخه) و تمرین فوق را هم با دمیدن هوا به داخل سازدهنی (Blow) و هم با عمل مکش (Draw) انجام دهید . بعد از این که این مرحله از تمرین را با موفقیت گذراندید ، نوبت به حرکت دادن سازدهنی می رسد : وضعیت دهان ، لب ها و زبان را در همان حالتی که هست نگه دارید و سازدهنی را به اندازه یک سوراخ به سمت چپ ببرید تا مثلا سوراخ سمت راست از شماره 4 به 5 تغییر یابد و سوراخ طرف چپ هم از شماره 1 به 2 عوض شود . باز در اینجا لازم است خیلی دقت داشته باشید که فقط صدای دو سوراخ طرفی و آن هم به شکلی شفاف و خالص به گوش برسد و برای این کار لازم است که هیچ تغییری در آمباشور (Embouchure) نوازندگی ایجاد نشده و صرفا از حرکت دادن سازدهنی به اندازه یک سوراخ بر روی زبان استفاده شود . به بیانی ساده تر آمباشور نوازنده در همان وضعیتی که هست "قفل می شود" و در حین حرکت دادن سازدهنی به شکلی ثابت و بدون تغییر باقی می ماند .

برای آشنا شدن با صدای انواع مختلف فواصل می توانید به همان روش ساده ای که گفته شد از یک تکه نوار چسب کمک بگیرید و یا این که از نمونه های صوتی آموزشی که در این ارتباط تهیه شده است استفاده نمایید . به عنوان مثال به تمرینات زیر که به وسیله Winslow Yerxa بر روی یک سازدهنی کروماتیک 12 سوراخه با گام C اجرا شده است دقت نمایید :
در تمرین اول که برای نواختن فواصل یک سوراخی تنظیم شده است ، گام ماژور در اکتاو میانی سازدهنی به شکل فواصل یک سوراخی (در دو جهت صعودی و نزولی) اجرا شده است . یعنی تمرین با نواختن نت 5Blow از سمت راست دهان شروع شده و بعد به نت 5Draw تبدیل شده و به همین ترتیب نت های سمت راست دهان (نت بالاتر هر فاصله) منطبق بر الگوی خاص گام ماژور تا نت 8Blow پیش رفته و سپس در جهت معکوس به سمت نت 5Blow باز می گردد . در حین این تمرین هیچ تغییری در اندازه دهان و تعداد سوراخ هایی که به وسیله زبان پوشانده شده اند رخ نمی دهد : دهان نوازنده همواره به اندازه 3 سوراخ باز است و زبان وی تک سوراخ میانی را می پوشاند . برای آشنایی با نوع صدای سازدهنی کروماتیک در این تمرین به این نمونه صوتی گوش دهید .

1HoleSplitScale

دقت داشته باشید که صدای فوق مربوط به سازدهنی کروماتیک است و اگر این تمرین را با همین شماره سوراخ ها بر روی یک سازدهنی دیاتونیک انجام دهید به صدای متفاوتی خواهید رسید چرا که نحوه چیدمان نت ها (Note Layout) در این دو نوع سازدهنی یکسان نیست .

انجام دادن این گونه تمرینات در ابتدا ممکن است در نظر شما قدری دشوار جلوه کند اما اگر بدانید که با مسلط شدن بر این تکنیک چه صداهای جالبی می توانید از سازتان درآورید ، انگیزه بیشتری برای تمرین پیدا می کنید! به همین خاطر پیشنهاد می کنیم به این قطعه کوتاه که با استفاده از فاصله های یک سوراخی نواخته شده گوش دهید و از شنیدن آن لذت ببرید .

در تمرین دوم همین گام به شکل فواصل دو سوراخی اجرا شده است . در این تمرین نیز پهنای دهان نوازنده و تعداد سوراخ های پوشانده شده توسط زبان تغییر نمی کند : دهان به اندازه 4 سوراخ باز است و زبان تنها دو سوراخ وسطی را می پوشاند . در این تمرین صدای سازدهنی کروماتیک به این شکل شنیده می شود .

باز برای این که کاربرد عملی این تکنیک را در نواختن آهنگ های مختلف متوجه شوید ، پیشنهاد می کنیم به این قطعه کوتاه که با استفاده از فواصل دو سوراخی اجرا شده است گوش کنید . واقعا صدای دلنشین و زیبایی دارد ! این طور نیست؟

2HoleSplitScale

و بالاخره در تمرین سوم که به فواصل سه سوراخی اختصاص دارد ، صدای حاصل از تمامی درجات گام ماژور به صورت فاصله اکتاو (Octave Interval) شنیده می شود . صدای سازدهنی را در این حالت به دقت گوش دهید و به خاطر بسپارید . چرا که مهمترین هدف از یاد گرفتن نحوه اجرای فواصل مختلف ، اجرای فاصله اکتاو می باشد .

3HoleSplitScale

در اینجا هم بد نیست این ملوی کوتاه را که به صورت فواصل اکتاو اجرا شده است بشنوید و از صدای منحصر به فرد سازدهنی کروماتیک در این حالت شگفت زده شوید !

لازم است یک بار دیگر بر این نکته مهم تاکید کنیم که تقسیم بندی انواع فواصل به یک سوراخی یا دو سوراخی یا سه سوراخی از لحاظ "تکنیک نوازندگی" بوده است اما از نظر "تئوری موسیقی" اجرای هر یک از این نوع فواصل "تکنیکی" سه گانه منجر به تولید صداها و فاصله های "موسیقایی" متفاوتی خواهد شد که بستگی به نوع سازدهنی ، نحوه چیدمان نت ها و شماره سوراخ های نواخته شده دارد . مثلا با نگاه کردن به تصاویر بالا متوجه می شوید که نواختن همزمان سوراخ های شماره 3 و 5 در یک سازدهنی کروماتیک 12 سوراخه فاصله چهارم ماژور (4th Major) را ایجاد می کند اما نواختن همین دو سوراخ با یک سازدهنی دیاتونیک 10 سوراخه منجر به تولید فاصله پنجم خواهد شد . از طرف دیگر وقتی در یک سازدهنی کروماتیک با همان آمباشور مربوط به فاصله یک سوراخی (One Hole Split) از سوراخ شماره 5 به شماره 6 برویم ، نوع فاصله موسیقایی از چهارم ماژور به فواصل سوم (در صورت دمیدن هوا به خارج) یا پنجم (در صورت مکیدن هوا به داخل ) تبدیل می شود !

با توجه به این که مهمترین و متداول ترین فاصله به کار رفته در آثار نوازندگان بزرگ ساز دهنی فاصله اکتاو (Octave) می باشد ، در ادامه این مقاله به شکل جداگانه به آن اشاره می کنیم .

فاصله اکتاو (Octave Interval)

فاصله اکتاو از نواختن همزمان دو نت با فاصله یک اکتاو ایجاد می شود و نواختن آن فقط با روش تانگ بلاک امکان پذیر است (با روش پاکر قابل اجرا نیست). برای نواختن فاصله اکتاو آنچه اهمیت خاصی دارد این است که نوازنده بداند دهانش را دقیقاً به چه اندازه باید باز کند (چهار سوراخ یا پنج سوراخ) که این مساله بستگی به نوع ساز دهنی و نت موردنظر دارد : در برخی موارد ممکن است از نوع فواصل دو سوراخی (2Hole Split) باشد و در سایر موارد از نوع فواصل سه سوراخی (3Hole Split) است . این دو نوع اکتاو را – از دیدگاه تکنیک نوازندگی – به ترتیب اکتاو 4 تایی (4Hole Octave) و اکتاو 5 تایی (5Hole Octave) می نامند که اشاره به تعداد کل سوراخ های قرار گرفته در دهان نوازنده در هنگام اجرای فاصله اکتاو دارد .

1- ساز دهنی کروماتیک با کوک سولو (Solo – Tuned Chromatic) :

همان طور که در مقاله سازدهنی کروماتیک : ویندسیورها گفتیم ، کوک سولو (Solo Tuning) رایج ترین کوک مورد استفاده در سازدهنی های کروماتیک است . به خاطر ثبات و نظم خاصی که در این نوع کوک سازدهنی وجود دارد و نت های گام ماژور با الگوی یکسانی در هر سه یا چهار اکتاو صوتی آن تکرار می شوند، نواختن فاصله اکتاو هم در مورد تمام نت ها به روشی مشابه و با باز کردن دهان به اندازه پنج سوراخ انجام می شود. مثلاً فرض کنید نوازنده ای دهانش را به اندازه پنج سوراخ باز کند، با زبانش سه سوراخ وسطی (سوراخ های شماره 2 و 3 و 4) را بپوشاند و دو سوراخ طرفی (سوراخ های شماره 1 و 5) را همزمان بنوازد. در این حالت اگر به داخل ساز دهنی بدمد دو نت 1Blow و 5Blow به شکل همزمان و توأم با یکدیگر شنیده می شوند و نت پایه ساز دهنی به شکل یک فاصله اکتاو اجرا می شود (مثلاً نت C در ساز دهنی کروماتیکی با گام C). به همین ترتیب با نواختن همزمان جفت سوراخ های شماره 2 و 6 یا 3 و 7 یا 4 و 8 یا ... می توان نت های دیگری را نیز به شکل فاصله اکتاو اجرا نمود. فواصل اکتاوی را که نواختن آنها مستلزم بازکردن دهان به اندازه 5 سوراخ باشد (مانند تمام فواصل اکتاو در ساز دهنی کروماتیک) ، فاصله اکتاو 5 تایی (5Hole Octave) می نامند و از آنجا که در این نوع فواصل اکتاو تعداد سوراخ های "پوشیده شده توسط زبان" 3 عدد می باشد ، اصطلاح 3Hole Split نیز در مورد آنها به کار می رود.

تنها در دو حالت ممکن است نواختن فواصل اکتاو با ساز دهنی کروماتیک به شکل اکتاو 4 تایی (4Hole Octave) انجام شود :

الف – نت پایه (Root Note) : اگر دقت کرده باشید، نواختن همزمان دو سوراخ 1 و 4 یا 5 و 8 یا 9 و 12 یا 13 و 16 نیز منجر به تولید فاصله اکتاو خواهد شد. در این موارد فاصله اکتاو از نوع 4 تایی است و هر دو نت این فاصله در واقع نت پایه ساز دهنی کروماتیک هستند.

ب) ساز دهنی کروماتیک ده سوراخه: در ساز دهنی های کروماتیک ده سوراخه (مانند مدل Educator از شرکت Hohner یامدل M1040 از شرکت Swan ) ترتیب قرارگرفتن نت های دمشی در اکتاو بالایی قدری متفاوت است. به همین خاطر مثلاً در یک ساز دهنی کروماتیک ده سوراخه با گام C در زمان اجرای نت های E و G (نت های 9Blow و 10Blwo) به شکل فاصله اکتاو ، دهان نوازنده باید به اندازه 4 سوراخ باز شود.

در دو حالت فوق ، فاصله اکتاو در سازدهنی کروماتیک با باز کردن دهان به اندازه 4 سوراخ نواخته می شود و در واقع فاصله ای از نوع دو سوراخی (2Hole Split) است ؛ یعنی دو سوراخ سازدهنی به وسیله زبان پوشانده می شوند .

به این ترتیب با توضیحات فوق مشخص می شود که برای نواختن فواصل اکتاو با یک ساز دهنی کروماتیک استاندارد 12 سوراخه (و همچنین 16 سوراخه) نوازنده می تواند تمام آنها را به صورت اکتاو 5 تایی (یا 3Hole Split ) اجرا کند و دهانش را در تمام این موارد به اندازه 5 سوراخ باز نگه دارد . و البته در همین جای مقاله می توان به یک نکته دیگر نیز اشاره کرد و آن اصطلاح اکتاو قلابی (Fake Octave) است :

LittleWalter آیا فکر کرده اید که اگر در سازدهنی کروماتیک از فاصله دو سوراخی (2Hole Split) استفاده کنیم چه اتفاقی می افتد؟ یعنی اگر دهان را به اندازه 4 سوراخ باز کنیم و 2 سوراخ وسطی را با زبان بپوشانیم چه فاصله ای حاصل می شود؟ در جواب باید گفت که اگر این نت ها نت پایه سازدهنی کروماتیک باشند (همان طور که در استثنای مورد الف در بالا ذکر شد) فاصله اکتاو به دست می آید اما در سایر موارد فاصله ششم ماژور (6th Major) نواخته خواهد شد که در اصطلاح به آن اکتاو قلابی (Fake Octave) هم می گویند . لیتل والتر (Little Walter) نوازنده افسانه ای سازدهنی بلوز نخستین نوازنده ای بود که از فواصل ششم ماژور در نواختن آهنگ های بلوز با سازدهنی کروماتیک بهره گرفت . به عنوان مثال در ابتدای آهنگ Blue Light (که در سال 1954 و با یک سازدهنی کروماتیک گام C اجرا شده است) ، لیتل والتر بعد از دو نت اول فاصله 2,5Draw را اجرا می کند که در اینجا یک فاصله ششم ماژور (6th Major) را تشکیل می دهند . بعد از یک سکوت کوتاه دوباره همین فاصله اجرا شده و بعد هم فاصله 2,5Blow نواخته می شود که باز هم یک فاصله ششم ماژور می باشد (به این نمونه صوتی گوش دهید) .

2- ساز دهنی دیاتونیک با کوک ریشتر (Richter – Tuned Diationic)

در این نوع ساز دهنی برخی فواصل اکتاو به صورت 4 تایی و برخی فواصل اکتاو دیگر به شکل 5 تایی اجرا می شوند و بنابراین لازم است نوازنده بر اجرای هر دو نوع از این فواصل اکتاو تسلط داشته باشد:

الف) تمام نت های دمشی (Blow Notes) به صورت فواصل اکتاو 4 تایی (4Hole Octave) قابل اجرا هستند یعنی نوازنده دهانش را به اندازه 4 سوراخ باز می کند و با زبانش دو سوراخ وسطی را می پوشاند. بدین ترتیب دمیدن همزمان هوا در دو سوراخ سمت راست و چپ منجر به تولید یک فاصله اکتاو خواهد شد . مثلاً 1,4Blow Octove یعنی نواختن همزمان نت های 1Blow و 4Blow که حاصل آن تولید یک فاصله اکتاو از نت پایه سازدهنی خواهد شد یا 2,5Blow Octave یعنی اجرای همزمان دو نت 2Blow و 5Blow که باز حاصلش یک فاصله اکتاو خواهد بود . به همین ترتیب نواختن همزمان هر دو سوراخی از یک سازدهنی دیاتونیک 10 سوراخه که بینشان دو سوراخ دیگر فاصله باشد ، موجب تولید یک فاصله اکتاو می شود .

ب) در مورد نت های مکشی (Draw Notes) قضیه قدری پیچیده می شود: یکی از اکتاوهای مکشی (1,4Draw Octave) به شکل 4 تایی و بقیه آنها به شکل 5 تایی (5Hole Octave) اجرا می شوند (مثل 3,7Draw Octave). و البته به این نکته هم توجه داشته باشید که فاصله حاصل از نواختن همزمان دو نت 2Draw و 5Draw (که با تکنیکی مشابه فواصل اکتاو 4 تایی اجرا می شود) یک فاصله اکتاو نیست و آن را اکتاو قلابی (Fake Octave) می نامند. این فاصله در حقیقت یک فاصله هفتم ماژور (Major 7th) است که صدایی در مایه های موسیقی جز (Jazz) دارد و استفاده از آن در موسیقی بلوز هم رایج است .

LittleWalter2Harps لیتل والتر (Little Walter) جزو نخستین کسانی بود که استفاده از این فاصله را در آهنگ های سبک شیکاگو بلوز (Chicago Blues) متداول کرد . برای نمونه به این قسمت از آهنگ Blues With A Feeling (که با سازدهنی دیاتونیک گام D اجرا شده است) گوش دهید : در این قسمت بعد از دو بار اجرای نت 4Blow ، نت های 5Blow و 5Draw نواخته می شوند و در نهایت صدای نت 6Blow (نت پایه در پوزیشن دوم) به گوش می رسد که تمامی این نت ها به شکل فاصله اکتاو 4 تایی اجرا می شوند اما فاصله 2,5Draw در واقع یک فاصله اکتاو نیست و نت های آن یک فاصله هفتم ماژور را تشکیل می دهند .
مثال دیگری که می توان آورد این بخش از آهنگ Blue Midnight است که با یک سازدهنی دیاتونیک گام Bb اجرا شده است . در اینجا ابتدا نت 5Draw را می شنویم (که البته در شروعش نتی خالص نیست و کمی از صدای نت 2Draw هم به آن اضافه شده است) و سپس به ترتیب نت های 4Draw و 4Blow و مجددا نت 4Draw را می شنویم که در انتها به دو نت 3Draw و 2Draw ختم می شوند . بعد از یک سکوت کوتاه دوباره همین نت ها نواخته می شوند با این تفاوت که در بار دوم 4 نت اول به شکل فواصل اکتاو 4 تایی اجرا شده اند و همان طور که می شنوید فاصله 2,5Draw یک فاصله کتاو نیست و به همین خاطر آن را اکتاو قلابی (Fake Octave) نیز می نامند .

از توضیحات بالا معلوم می شود که برای استفاده مناسب از فواصل اکتاو در ساز دهنی دیاتونیک، لازم است نوازنده در نواختن هر دو نوع اکتاو 4 تایی و 5 تایی مهارت داشته باشد تا بتواند در صورت لزوم به سرعت و چابکی بین این دو حالت اجرایی تغییر وضعیت دهد .

تکنیک Octave – Slap

در این تکنیک ترکیبی (تکنیکی که از ترکیب دو تکنیک دیگر به دست می آید) ، نوازنده قبل از اجرای فاصله اکتاو از تکنیک Tongue Slap استفاده می کند. به این ترتیب که زبانش را از روی ساز دهنی برمی دارد تا صدای یک آکورد برای مدتی کوتاه به گوش برسد. سپس زبان را طوری بر روی ساز دهنی برمی گرداند که فقط صدای دو سوراخ سمت راست و چپ دهان به شکل یک فاصله اکتاو شنیده شود . به این ترتیب قبل از اجرای یک فاصله اکتاو ، صدای یک آکورد برای مدتی کوتاه شنیده می شود . این تکنیک را می توان به همراه فواصل کتاو قلابی (Fake Octave) نیز به کار برد . به عنوان نمونه به این بخش از آهنگ Honeydripper با اجرای بیگ والتر هورتون (Big Walter Horton) گوش دهید که در آن چندین بار از تکنیک ترکیبی مذکور بر روی فاصله 2,5Draw (که یک اکتاو قلابی است) استفاده شده و در آخر هم به همراه فاصله 3,6Blow (که یک اکتاو واقعی است) به کار رفته است (سازدهنی دیاتونیک 10 سوراخه ، گام Bb ).

تکنیک Octave – Pull

تکنیک ترکیبی دیگری که در روش تانگ بلاک به همراه فواصل اکتاو استفاده می شود ، تکنیک Octave Pull است. اگر توضیحات مربوط به تکنیک Side Pull را در قسمت قبلی این مقاله خوانده باشید، به یاد دارید که تکنیک مذکور برای اجرای قوی تر برخی تک نت ها (Single Notes) و تأکید کردن بیشتر بر آنها به کار می رود.

از این تکنیک می توان برای تاکید بیشتر بر روی یک فاصله اکتاو نیز استفاده نمود با این تفاوت که در این حالت تکنیک فوق به صورت 2 طرفه اجرا می شود یعنی ابتدا نوازنده تمام سوراخ ها را با زبانش می پوشاند تا عبور جریان هوا از داخل ساز دهنی به مدت کوتاهی قطع شود. سپس هر دو طرف زبانش را به سرعت و به اندازه یک سوراخ از طرفین دهان به سمت داخل می کشد تا جریان هوا به طور همزمان از داخل دو سوراخ سمت راست و چپ دهان عبور نماید. به این ترتیب قطع و وصل سریع و ناگهانی جریان هوا قبل از نواختن فاصله اکتاو موردنظر منجر به ایجاد نوعی تاکید شنیداری خاص بر روی آن می شود. در واقع از این تکنیک به منزله نوعی آرتیکولیشن (Articulation) برای فواصل اکتاو استفاده می شود . امروزه نوازندگان سازدهنی بلوز ، این تکنیک را بیشتر برای تاکید کردن بر فواصل اکتاو در هنگام نواختن سازدهنی کروماتیک به کار می برند (مثل نواخته های William Clarke ) ولی در سازدهنی دیاتونیک کمتر به کار می رود .

تکنیک بندینگ (Bending) در روش تانگ بلاک

اجرای تکنیک بندینگ در روش تانگ بلاک نیز امکان پذیر است با این تفاوت که برخلاف روش پاکر (Pucker) در اینجا قسمت جلویی زبان در تماس با ساز دهنی قرار دارد و نوازنده نمی تواند آن را از روی ساز دهنی بلند کند . پس برای بند (Bend) کردن نت ها فقط از قسمت های میانی و عقبی زبان می توان استفاده کرد.

اکثر نوازندگان بزرگ و صاحب سبک ساز دهنی در سبک شیکاگو بلوز (Chicago Blues) مانند جان لی ویلیامسون (John Lee Williamson) ملقب به سانی بوی ویلیامسون شماره 1 (Sonny Boy Williamson I)، الک رایس میلر (Alec Rice Miller) ملقب به سانی بوی ویلیامسون شماره 2 (Sonny Boy Williamson II) ، لیتل والتر (Little Walter) ، بیگ والتر (Big Walter) و جیمزکاتن (James Cotton) تسلط ویژه ای بر اجرای تکنیک بندینگ در حالت تانگ بلاک داشته اند و حتی برخی از نوازندگان جوان علاقمند به این سبک نیز اصرار دارند که این تکنیک را حتماً به همین روش اجرا نمایند ؛ مانند دنیس گروئنلینگ (Dennis Gruenling) که در یکی از مصاحبه هایش این مطلب را عنوان کرده بود (ترجمه مصاحبه مزبور را می توانید در این صفحه از وب سایت ایران هارمونیکا بخوانید) . اما در این سبک نوازندگانی هم هستند که اصراری بر این کار ندارند و ممکن است گاهی برای اجرای این تکنیک نوع آمباشور خود را از تانگ بلاک به پاکر تغییر دهند. به عنوان مثال مارک هامل (Mark Hummel) برای اجرای تکنیک بندینگ در سوراخ های شماره 2 و 1 و همچنین سوراخ های اکتاو فوقانی از روش پاکر استفاده می نماید ولی در مورد بقیه سوراخ ها تکنیک مزبور را در همان حالت تانگ بلاک اجرا می نماید (برای آشنایی بیشتر با این نوازنده می توانید زندگینامه و همچنین مصاحبه ای از او را که د ر همین وب سایت ترجمه شده است مطالعه نمایید) .

به طور کلی فراگیری تکنیک بندینگ (Bending) در حالت تانگ بلاک و مسلط شدن بر آن به مراتب دشوارتر از روش پاکر است و حداقل به 12-6 ماه تمرین جدی و پیوسته نیاز دارد . به همین خاطر است که در اغلب منابع آموزشی مربوط به ساز دهنی دیاتونیک توصیه شده است که نواختن این ساز را به روش پاکر شروع کنید و تکنیک بندینگ را نیز در همین حالت یاد بگیرید . اگر بعدها به علاقه مندان جدی سبک شیکاگو بلوز تبدیل شدید و با گوش کردن مکرر آثار بزرگان این سبک به این نتیجه رسیدید که لازم است تکنیک بندینگ را در حالت تانگ بلاک اجرا کنید ، آن وقت می توانید برای مسلط شدن بر این تکنیک به روش تانگ بلاک نیز تمرین نمایید . احتمالا در این شرایط انگیزه شما برای تسلط یافتن بر این تکنیک دشوار بیشتر از یک نوازنده تازه کار است و همچنین مهارت های تکنیکی دیگری که تا قبل از این مرحله کسب کرده اید به شما کمک می کند تا مراحل یادگیری تکنیک فوق را با سرعت بیشتری پشت سر بگذارید .

نکته دیگری که لازم است به آن اشاره شود این است که اجرای تکنیک فوق در حالت تانگ بلاک قدری کندتر از روش پاکر صورت می گیرد و به همان سرعت و چالاکی روش پاکر قابل اجرا نیست . به همین خاطر اغلب نوازندگان سبک کانتری (Country) و بلوگرس (Bluegrass) که تمایل به اجرای آهنگ ها در تمپوهای خیلی بالا دارند برای اجرای این تکنیک منحصرا از روش پاکر (Pucker) استفاده می نمایند . چارلی مک کوی (Charlie McCoy) نمونه شاخصی از این گروه نوازندگان به شمار می رود (قبلا در این مقاله مروری داشتیم بر زندگی و آثار چارلی مک کوی) . همچنین برخی از نوازندگان موسیقی بلوز و راک که به داشتن سرعت بالا و برق آسا در نواختن سازدهنی شهره هستند ، از روش پاکر برای بند (Bend) کردن نت ها استفاده می نمایند . جیسون ریچی (Jason Ricci) و جان پاپر (John Popper) از جمله این نوازندگان هستند . پل باترفیلد (Paul Butterfield) در زمره نخستین نوازندگان مشهور سبک شیکاگو بلوز در دهه 1960 بود که برای بند (Bend) کردن نت ها از روش پاکر استفاده کرد و به واسطه آثار جالب و تاثیر گذاری که ارائه می کرد ، به یکی از الگوهای نوازندگی این سبک تبدیل شد که راه را برای نوازندگان بعد از خودش هموارتر نمود . او با نوآوری هایش نشان داد که بدون تسلط کامل بر روش تانگ بلاک نیز می توان به یک نوازنده شاخص و صاحب سبک در این نوع موسیقی تبدیل شد . البته بدیهی است که جنس صدای سازدهنی در این حالت تفاوت آشکاری با صدای ساز بزرگانی چون لیتل والتر (Little Walter) و بیگ والتر (Big Walter) خواهد داشت !

اما ممکن است بپرسید چرا نوازندگان بلوز ترجیح می دهند تکنیک بندینگ را با روش دشوارتری به نام تانگ بلاک اجرا کنند؟! در پاسخ می توان به حداقل سه دلیل اشاره کرد:

1 - استفاده از روش تانگ بلاک برای اجرای تکنیک هایی مانند Slap و Pull یا نواختن فواصلی مانند اکتاو در سبک بلوز بسیار رایج است و اگر قرار باشد نوازنده ای تکنیک بندینگ را صرفاً به روش پاکر اجرا نماید ، آن وقت ناچار می شود که دائماً نوع آمباشورش را از تانگ بلاک به پاکر (و بالعکس) تغییر دهد. اما برخی نوازندگان تمایل دارند روشی را برای نواختن ساز دهنی انتخاب کنند که از ثبات بیشتری برخوردار باشد و آنها را کمتر وادار کند تا در حین نواختن ، نوع آمباشور خود را دائما عوض نمایند .

2 - در مقاله روش پاکر (Pucker) در نواختن سازدهنی اشاره کردیم که به طور کلی صدای تک نت های حاصل از نواختن ساز دهنی در هر دو روش پاکر و تانگ بلاک کیفیتی یکسان دارد و در بسیاری از موارد قابل تشخیص از یکدیگر نمی باشد . ولی جالب است بدانید که این قاعده کلی در مورد نت های بندشده (Bent Notes) صدق نمی کند! نت هایی که به روش پاکر بند می شوند از کیفیتی شنیداری شبیه به ادای سیلاب «آ» برخوردارند در حالی که نت های بند شده به روش تانگ بلاک تداعی کننده کیفیتی شبیه به سیلاب «او» می باشند که با حال و هوای گرفته و بعضا تیره و تار موسیقی بلوز سازگاری بیشتری دارد .
البته تفاوتی که در این جا به آن اشاره می کنیم بسیار ظریف است و پی بردن به آن مستلزم گوش کردن زیاد و مکرر به آثار نوازندگان بزرگ سبک شیکاگو بلوز است و به همین خاطر برای اغلب نوازندگان مبتدی یا آنهایی که آشنایی کاملی با این سبک نداشته باشند در وهله اول قابل تشخیص نمی باشد . اما به هر حال بد نیست که از وجود چنین عقیده ای در بین نوازندگان بزرگ سازدهنی بلوز مطلع باشید . به عنوان نمونه می توانید به این قسمت از مصاحبه Richard Salwitz (نوازنده فوق العاده سازدهنی بلوز و راک و عضو سابق گروه J. Geils Band ) با آدام گاسو (Adam Gussow) گوش دهید (1) که در آن به تفاوت جنس صدای نت ها در دو حالت پاکر و تانگ بلاک اشاره می نماید (با مراجعه به این صفحه می توانید آهنگ معروف Whammer Jammer را با اجرای این نوازنده برجسته گوش دهید که تقریبا به طور کامل به روش تانگ بلاک اجرا شده است) .

3 - وفاداری به سنت های پیشینیان از دیگر عللی است که می توان عنوان کرد . همان طور که در مقاله روش پاکر (Pucker) در نواختن سازدهنی گفتیم ، روش پاکر نسبت به روش تانگ بلاک روشی جدیدتر است و اکثر نوازندگان قدیمی ساز دهنی از روش تانگ بلاک استفاده می کرده اند . برهمین اساس می توان احتمال داد که تکنیک بندینگ نیز در ابتدا توسط نوازندگان پیرو شیوه تانگ بلاک کشف شده باشد و از طریق آموزش های شفاهی و سینه به سینه به نوازندگان بعدی منتقل شده باشد . کما این که جان لی ویلیامسون (John Lee Williamson) ملقب به سانی بوی ویلیامسون شماره 1 که پایه گذار سبک شیکاگو بلوز (Chicago Blues) محسوب می شود نیز تکنیک بندینگ را به روش تانگ بلاک و با مهارتی بسیار چشمگیر و قابل تحسین اجرا می کرده است و آن را به همین روش به شاگردان خود مانند بیلی بوی آرنولد (Billy Boy Arnold) آموزش داده است . و همچنین جیمز کاتن (James Cotton) که نواختن سازدهنی را در دوران کودکی از رایس میلر (Rice Miller) ملقب به سانی بوی ویلیامسون شماره 2 یاد گرفت ، تکنیک بندینگ را به روش تانگ بلاک اجرا می کند .

صدا و لحن مناسب (Good Tone) در روش تانگ بلاک

تقریباً کلیه مطالبی که در مورد نحوه تولید صدای بهتر با سازدهنی در روش پاکر (در همان مقاله فوق ) عنوان شد ، در باره روش تانگ بلاک نیز صدق می کند . در روش تانگ بلاک معمولاً به طور اتوماتیک ساز دهنی قدری بیشتر از روش پاکر به فضای داخل دهان وارد می شود، لب ها بیشتر درپوش ها (Coverplates) ی ساز دهنی را می پوشانند و فک تحتانی قدری پایین تر قرار می گیرد . به همین خاطر بسیاری از نوازندگان – حتی نوازندگان تازه کار – احساس می کنند که با این روش می توانند صدای بهتری از سازشان درآورند . با این حال باز هم لازم است که نوازنده به نکات لازم برای تولید یک صدای خوب (Good Tone) با سازدهنی توجه داشته باشد و به خصوص از موقعیت زبان در داخل دهان غافل نباشد چرا که در روش تانگ بلاک به دلیل در تماس بودن بخش قدامی زبان با بدنه ساز دهنی ، احتمال بیشتری وجود دارد که نوازندگان تازه کار - بدون این که خودشان متوجه باشند - قسمت های میانی یا عقبی زبان را به سمت بالا حرکت دهند و با این کار از وسعت مسیر عبور جریان هوا بکاهند . بنابراین بسیار مهم است که نوازنده ساز دهنی زبانش را در حالتی آرام و شل (Relaxed) در کف دهان قرار دهد تا بتواند بهترین صدای ممکن را از سازش تولید نماید . ضمن این که با رعایت این اصل ، اجرای برخی تکنیک ها مانند تکنیک بندینگ (Bending) نیز آسان تر خواهد شد .

آرتیکولیشن (Articulation) در روش تانگ بلاک

قبلا در مقاله روش پاکر (Pucker) در نواختن سازدهنی ، در باره مفهوم آرتیکولیشن و شیوه اجرای آن در روش پاکر توضیحاتی ارائه کردیم . در مورد روش تانگ بلاک باید گفت که از حرف T نمی توان برای آرتیکولیشن نت ها استفاده کرد چون برای ادای این حرف لازم است نوک زبان به پشت دندان های پیشین فک بالایی برخورد نماید ؛ در حالی که در روش تانگ بلاک قسمت جلوی زبان در تماس با بدنه ساز دهنی قرار دارد و قابلیت حرکت از آن سلب شده است . اما از حروف دیگری مانند G , K , D (د ، ک ، گ ) می توان برای آرتیکولیشن نت ها استفاده کرد .

رایج ترین حرفی که به این منظور استفاده می شود حرف K است چرا که با حرکت دادن قسمت عقبی زبان اجرا می شود که کاملاً آزاد است . از این حرف برای اجرای آرتیکولیشن بر روی نت های بند (Bend) شده نیز می توان استفاده کرد . پس برای آرتیکولیشن نت ها در روش تانگ بلاک بهتر است در ابتدا از تلفظ سیلاب هایی مانند Kaa-Koo-Kee به داخل سازدهنی استفاده نمایید و سپس استفاده از حروفی مانند "گ" و "د" را نیز تمرین نمایید .

روش دیگری که برای اجرای آرتیکولیشن به کار می رود، استفاده از تکنیک Side – Pull است . اما همان طوری که قبلا هم عنوان کردیم ، این تکنیک بیشتر در بین نوازندگان قدیمی ساز دهنی مانند دی فورد بیلی (DeFord Bailey) متداول بوده است و امروزه در مورد تک نت ها (Single Notes) کمتر به کار می رود ؛ اما کماکان برای اجرای تاکید بر روی فواصل اکتاو مرسوم مانده است (که در توضیحات مربوط به تکنیک Octave – Pull به آن اشاره کردیم) .

در پایان این مقاله لازم است مجددا اشاره کنیم که انتخاب روش پاکر یا تانگ بلاک بستگی به سبک موسیقی و سلیقه شخصی نوازنده دارد . این که "بالاخره کدام روش بهتر است؟" ، پاسخ قطعی و مشخصی ندارد . اما هر نوازنده ای می تواند از قابلیت های این دو روش به نحو مقتضی استفاده نماید تا به بیان موسیقایی مورد نظرش دست یابد . در مورد تفاوت های کلی این دو روش قبلا در قسمت پایانی مقاله روش پاکر (Pucker) در نواختن سازدهنی توضیحات بیشتری ارائه شده است که خواندن مجدد آنها خالی از لطف نمی باشد !

ترجمه و گردآوری مطالب : دلتا فریک – دی 1391

سایر مطالب مرتبط با این مقاله :

روش تانگ بلاک (Tongue Block) – قسمت دوم

روش تانگ بلاک (Tongue Block) – قسمت اول

روش پاکر (Pucker) در نواختن سازدهنی

پی نوشت :

1 – متن پیاده شده صحبت های Richard Salwitz به شرح زیر است :
But lip pursing also produces a different sound, a different tone quality, than, ... em, … more of a trumpet kind of a sound, than tongue blocking which tends to be more of an "oo" ; You know, like, lip pursing is more of an "aa" kind of a sound; you know, a more open kind of, a trebbling kind of a sound. Whereas tongue blocking, it tends to be more of a darker, fatter tone. – Richard Salwitz in an interview with Adam Gussow