مجله اینترنتی سازدهنی
Hohner harmonicas - سازدهنی هونر
Suzuki harmonicas - سازدهنی سوزوکی
Hering harmonicas - سازدهنی هرینگ
Lee Oskar harmonicas - سازدهنی لی اسکار
سازدهنی بلوز (Blues Harp) - قسمت چهارم
NoahLewis

اما بذرهای سبک بلوز هارپ مدرن (Modern Blues Harp) که در عصر طلایی شیکاگوی دهه 1950 به اوج شکوفایی رسید ، در شهر ممفیس (Memphis) در ایالت تنسی (Tennessee) کاشته شد که در آن زمان مرکز و میعادگاه علاقه مندان موسیقی آمریکایی بود . شهر ممفیس که نقشی حیاتی در شکل گیری اغلب ژانرهای بومی پدید آمده در موسیقی آمریکایی داشته است ، در سالهای 1925 تا 1930 پذیرای حضور همزمان تعدادی از بزرگ ترین نوازندگان اولیه سازدهنی بلوز بود ؛ افرادی چون نوآ لوییس (Noah Lewis) (تصویر روبرو) ، جی برد کولمن (1) (Jaybird Coleman) ، ویل شید (Will Shade) ، جد دونپورت (Jed Davenport) ، همی نیکسون (Hammie Nixon) ، جان لی ویلیامسون (John Lee Williamson) (ملقب به سانی بوی ویلیامسون شماره 1) و بیگ والتر هورتون (Big Walter Horton) . بی تردید شهر ممفیس در آن دوران مرکزی برای پدید آمدن ایده های جدید موسیقایی بوده است چرا که این موسیقیدانان که برخی از آنها در آن زمان کودک یا نوجوانی بیش نبودند ، در گوشه و کنار خیابان های ممفیس (2) ، در کلوب ها و باشگاه ها و در پارک آن با نام پارک هندی (Handy Park) در همراهی با گروه های موسیقی جاگ (Jug) و جز (Jazz) و یا به شکل انفرادی به اجرای موسیقی می پرداختند .

آن طور که بنت اولسن (Bengt Olsson) ، پژوهشگر موسیقی بلوز ، در کتاب "ممفیس بلوز و گروه های جاگ" (Memphis Blues & Jug Bands) اظهار می کند ، گروه های جاگ (3) (Jug Bands) احتمالا برای نخستین بار در شهر لویی ویل (4) (Louisville) تشکیل شدند و تقریبا از سال 1915 در آنجا فعال بودند . در اوایل دهه 1930 حداقل 6 گروه جاگ در شهر ممفیس وجود داشت . دو نمونه برجسته از آنها یکی "گروه جاگ ممفیس" (5) (Memphis Jug Band) بود که در آن ویل شید (Will Shade) سازدهنی می نواخت و دیگری گروه جاگ متعلق به گاس کنن (6) (Gus Cannon) با عنوان Gus Cannon's Jug Stompers بود که نوازنده سازدهنی در آن نوآ لوییس (Noah Lewis) بود .

نوآ لوییس (7) (Noah Lewis) در شهر ریپلی (Ripley) ایالت تنسی توسط یک نوازنده گیتار و بانجو به نام گاس کنن (Gus Cannon) کشف شد و آن طور که گفته می شد در زمان خودش نوازنده ای بی همتا بود . مانند بسیاری از استادان آن دوران قادر بود همزمان دو سازدهنی را بنوازد : یکی با دهان و دیگری با بینی ! سبک نوازندگیش بی نظیر بود و می توان گفت که نشان دهنده نقطه اوج تکنیک های نوازندگی آکوردی و ملودیکی بود که تا پیش از وی سالها در نواحی جنوبی اجرا می شد . نواخته های نوآ لوییس (Noah Lewis) ایده های موسیقیایی فراوانی را به نمایش می گذارد که همواره به شکلی بی نقص و در حد کمال اجرا شده اند . آثار ضبط شده از وی نشان می دهد که در نواختن سازدهنی به صورت انفرادی ، در قالب یک گروه دو نفره ویا گروه های بزرگ تر به یک اندازه مسلط بوده است . متاسفانه هیچ اثر ضبط شده ای از نوازندگان قدیمی تری که نوآ لوییس (Noah Lewis) نواختن سازدهنی را از آنها یاد گرفته است وجود ندارد .

CanonsJugStompers


MemphisJugBand ویل شید (8) (Will Shade) قبل از پایه گذاری گروه موسوم به "گروه جاگ ممفیس" (Memphis Jug Band) در سال 1925 به همراه Furry Lewis (نوازنده گیتاری که وی را پایه گذار سبک ممفیس بلوز (Memphis Blues) لقب داده اند – م . ) و گروه های Medicine Show مختلف برنامه اجرا می کرد . بعد از مسافرت ها و اجراهایی که با گروه جاگ ممفیس داشت ، در سال 1931 به گروه متعلق به Ma Rainey (خواننده معروف بلوز) در ایندیانا (Indiana) پیوست و بعدها در شهر شیکاگو به صورت انفرادی و نیز در همراهی با Little Buddy Doyle (خواننده و نوازنده گیتار) آثار دیگری ضبط کرد . به یاد ماندنی ترین اثر برجای مانده از وی شاید آهنگ Jug Band Waltz باشد که در سال 1928 به همراه گروه جاگ ممفیس ضبط کرد . سبک نوازندگی منحصر به فرد ویل شید (Will Shade) در همان قالب کلی سبک نوازندگی نوآ لوییس (Noah Lewis) قرار می گرفت اما صدا و لحن نواخته های وی غم انگیز تراست و ماهیت ملودیک پر رنگ تری دارد .

دیگر نوازنده مطرح سازدهنی در ممفیس ، جد دونپورت (9) (Jed Davenport) بود که نسبت به دو نوازنده قبلی سبک مشخصا بدوی تر و زمخت تر و خشن تری داشت و از تکنیک Flutter Tongue به صورت مکرر استفاده می نمود (10) که کیفیت زنگ داری به صدای سازش می بخشید . جد دونپورت (Jed Davenport) با سبک پر جنب و جوش و جذابی که داشت یکی از محبوب ترین و هیجان انگیز ترین نوازندگان زمانه خویش بود . او در اوایل دهه 1930 آثاری با Memphis Minnie (خواننده معروف آن دوران) و برخی از گروه های Jazz محلی در شهر ممفیس ضبط کرد و تا دهه 1960 در خیابان های ممفیس به نوازندگی مشغول بود . تردیدی نیست که سه نوازنده فوق ، نمونه ها و سر مشق هایی عالی برای سایر نواندگان بلوز علاقه مند و جویای نامی بودند که توفیق شنیدن آثار آنها نصیبشان شده بود .

اگر قرار باشد تنها یک نفر را به عنوان پیوند دهنده این سبک آکوردی-ملودیک (chordal-melodic) فوق العاده با سبک نزدیک به سایر سازهای بادی (horn-stlye) که در دهه 1930 پا گرفته بود معرفی کنیم ، می توان به همی نیکسون (11) (Hammie Nixon) اشاره کرد ؛ کسی که نواختن سازدهنی را از Noah Lewis (به عنوان نماینده سبک قدیمی وسنتی بلوز هارپ) فرا گرفته و این هنر را به John Lee Williamson (ملقب به Sonny Boy Williamson I و پایه گذار سبک نوینی از بلوز هارپ) یاد داده بود .

HammieNixon همی نیکسون (Hammie Nixon) همتای موسیقایی تمام عیاری برای خواننده / گیتاریست سبک بلوز سنتی بود . او توانایی فوق العاده ای در پر کردن فضاهای صوتی در همراهی با خواننده داشت بدون این که با آن تداخلی ایجاد نماید . شاید به خاطر همین مهارتش بود که نتوانست فعالیت حرفه ای مستقلی را دنبال کند ، چرا که همیشه در نقش یک نوازنده همراه (sideman) ظاهر می شد . کارهایی که در همراهی با لیتل بادی دویل (Little Buddy Doyle) ، سان باندز (Son Bonds) ، ینک ریچل (Yank Rachell) و به خصوص اسلیپی جان استس (Sleepy John Estes) (که بیش از 50 سال با یکدیگر به عنوان یک زوج هنری فعالیت داشتند) انجام داده بود موجب شهرت وی شد . شاید هم این خود همی نیکسون (Hammie Nixon) بود که به جایگاه مناسب خویش در این نقش و تناسب کامل آن با قابلیت های نوازندگیش واقف شده بود . او از مهارت و ذوق منحصر به فردی در ادا نمودن جملات مربوط به سازدهنی در همراهی با جملات آوازی داشت . گویی که تارهای کنترپوانتیک ظریفی بر گرد ساختار کلی آهنگ می تنید که مجموعه شنیداری آهنگ را در بر می گرفت و آن را غنی تر می کرد (12) .

قبل از پیوستن همی نیکسون (Hammie Nixon) به اسلیپی جان استس (Sleepy John Estes) ، این نوآ لوییس (Noah Lewis) بود که استس گیتارنواز را همراهی می کرد و نیکسون با نگاه کردن و گوش دادن به کارهای این استاد سازدهنی چیزهای زیادی از وی آموخت . او در طی دهه های 1920 و 1930 نواختن سازدهنی را در گوشه خیابان ها و مجالس میهمانی و تفریحی پیشه خود قرار داد و توانست جملات کوتاه (riff) و آکوردهای مناسب را برای کامل کردن آهنگ های مختلف پیدا کند . بنا بر گفته David Evans (در یادداشت هایی که برای آلبوم High Water (LP1003) نوشته است) ، نیکسون بیشتر در شهر براونزویل (Brownsville) ایالت تنسی به نوازندگی مشغول بود (13) ، شهری که در طول دهه 1930 به لحاظ غنای موسیقاییش مایه مباهات موسیقیدانان بلوز بود .

JohnLeeWilliamson در آنجا برای یک نوازنده خوب کار زیاد بود و بسیاری از هنرمندان بلوز به آن منطقه سفر می کردند تا از فرصت های شغلی موجود بهره بگیرند – چهره هایی مانند رایس میلر (Rice Miller) یا همان سانی بوی ویلیامسون شماره 2 (Sonny Boy Williamson II) ، بیگ جو ویلیامز (Big Joe Williams) و جان لی ویلیامسون (John Lee Williamson) ملقب به سانی بوی ویلیامسون شماره 1 (Sonny Boy Williamson I) از جمله این نوازندگان بودند .

شاید در شهر براونزویل بود که حلقه بعدی زنجیر به وجود آمد ؛ جایی که در آن جان لی ویلیامسون (Sonny Boy Williamson I) سبک نوازندگی همی نیکسون (Hammie Nixon) را به خودش جذب کرد و با حذف کردن بخش های مبتنی بر آکورد و تکیه بیشتر بر وجه ملودیک آن ، مفهوم جدیدی از این صدای شکل گرفته در جوامع روستایی (rural) ارائه داد ؛ مفهومی که خودش چند سال بعد در شیکاگو پیشتاز آن شد و سبک سازدهنی بلوز (Blues Harp) را سرو شکل جدیدی داد که تبدیل به آن چیزی شد که امروزه می شنویم .

منبع :


ترجمه مقاله و پی نوشت ها : دلتا فریک – تیر 1391

پی نوشت ها :

JaybirdColeman2 1 - برل سی. کولمن (Burl C. Coleman) ملقب به "جی برد" کولمن (Jaybird Coleman) در سال 1896 در نزدیکی شهر کوچک Gainsville در ایالت آلاباما به دنیا آمد و از همان دوره کودکی و نوجوانی نواختن سازدهنی را آغاز کرد . در جریان جنگ جهانی اول به خدمت ارتش درآمد و در همین دوران بود که همقطارانش به وی لقب جی برد (Jaybird) دادند . او بعد از جنگ به شهر Birmingham آلاباما رفت ، جایی که در خیابان هایش به خواندن آواز و نواختن سازدهنی می پرداخت . در فاصله سال های 1922 تا 1924 به همراه بیگ جو ویلیامز (Big Joe Williams) – خواننده و گیتاریست معروف بلوز – به عضویت گروه نمایشی – آوازی Rabbit Foot Minstrels در آمد که در نواحی جنوبی ایالات متحده به اجرای برنامه می پرداخت . همکاری این دو نوازنده بعدها در گروه جاگ برمینگهام (Birmingham Jug Band) نیز تداوم داشت . بعد از مدتی در شهر Bessemer آلاباما سکنی گزید و به همراه همسرش ، آیرین ، به خوانندگی در کلیسای محلی و همچنین نواختن سازدهنی در خیابان ها و مراسم جشن و مهمانی مشغول شد .

نخستین حضور وی در استودیو به سال 1927 بر می گردد که منجر به انتشار چند آهنگ توسط شرکت های کوچکی مانند Gennett و Silvertone و Black Patti شد . نام وی در برخی از آهنگ های منتشر شده در این دوره Rabbits Foot Williams عنوان شده است . آثار برجای مانده از جی برد کولمن اغلب به صورت انفرادی (آواز و سازدهنی) و تعداد اندکی از آنها با همراهی پیانو ضبط شده است . بر پایه مدارک به دست آمده وی با نام مستعار Frank Palmes نیز اقدام به ضبط دو آهنگ با مضامین معنوی - مذهبی نموده است (آهنگ های Ain’t Gonna Lay My ‘ligion Down و Troubled ‘about My Soul ) .

JaybirdColemanAlbum همچنین برخی از پژوهشگران موسیقی بلوز معتقدند که وی نوازنده سازدهنی در معدود آثار ضبط شده از گروه جاگ برمینگهام (Birmingham Jug Band) بوده است ، هر چند صحت این قضیه مورد تردید است . خوشبختانه تمامی آهنگ های باقیمانده از جی برد کولمن در مجموعه ای به نام Complete Recorded Works 1927-1930 گردآوری و در سال 1993 توسط شرکت داکیومنت منتشر شده است . در این آلبوم آهنگ هایی از گروه جاگ برمینگهام که احتمال می رود نوازنده سازدهنی در آنها جی برد کولمن باشد نیز گنجانده شده است . همچنین آهنگ My Jelly Blues که در جریان اولین حضور استودیویی وی در سال 1927 به همراه خواننده ای به نام Bertha Ross ضبط شده است در این آلبوم وجود دارد .


معروف ترین آهنگی که وی به شیوه کراس هارپ ضبط کرده است آهنگ Man Trouble Blues می باشد که دو نسخه از آن موجود است : نسخه اول در سال 1927 ضبط شده است و نسخه دوم در سال 1930 (برای شرکت Okeh ) . در نسخه اولیه این آهنگ فقط صدای آواز و سازدهنی جی برد کولمن شنیده می شود (بخشی از نسخه اولیه این آهنگ را می توانید از اینجا دریافت کنید و گوش دهید ) اما نسخه دوم این آهنگ در سال 1930 و در آخرین باری که وی فرصت حضور در استودیو را به دست آورد با همراهی یک نوازنده پیانو اجرا شد . این آهنگ به اعتقاد بسیاری از محققان جزو نخستین نمونه های ناب و اصیل سازدهنی بلوز محسوب می شود چرا که بر خلاف آهنگ های رایج آن زمان نوازنده سازدهنی بیشتر از نت های مکشی (Draw Notes) متعلق به گام بلوز استفاده کرده و تاثیرپذیری ناچیزی از موسیقی فولک اروپایی نشان می دهد . هر دو اجرای ضبط شده از این آهنگ را می توانید در آلبوم های Harmonica Masters (اجرای سال 1927) و Harmonica Blues (اجرای سال 1930) پیدا کنید و گوش دهید . این آهنگ چند سال پیش توسط وید شومن (Wade Schuman) که تخصص ویژه ای در نواختن آهنگ های بلوز قبل از جنگ (Pre-War Blues) دارد ، بازنوازی شد ودر آلبوم فوق العاده ای به نام Bahamut که از آثار گروه Hazmat Modine است منتشر گردید .

جی برد کولمن در طی سالهای بعدی عمرش فرصتی برای حضور در استودیو به دست نیاورد و صرفا به عنوان یک نوازنده خیابانی در ایالت آلاباما روزگار می گذراند . در اواخر دهه 1940 از عرصه موسیقی بلوز ناپدید شد تا این که در نهایت در سال 1950 و در شهر Tuskegee آلاباما به علت ابتلا به بیماری سرطان از دنیا رفت . با این که نوازندگی وی از سطح تکنیکی فوق العاده ای برخوردار نبود ، اما غنای احساسی آثارش و پیشتازی وی در به کار گرفتن موثر پوزیشن دوم برای نواختن آهنگ های بلوز ارزش درخور توجهی به آنها بخشیده است .
برای اطلاعات بیشتر در مورد تاثیرگذاری این نوازنده در موسیقی بلوز به قسمت سوم از همین سری مقالات مراجعه نمایید .

2 – خیابان بیل (Beale Street) خیابانی است به طول تقریبی 3 کیلومتر که در جنوب شهر ممفیس قرار دارد و از رودخانه می سی سی پی تا خیابان شرقی شهر (East Street) امتداد دارد . خیابان بیل به لحاظ تاریخی و فرهنگی از اهمیت خاصی برخوردار است چرا که از دهه 1860 یکی از مراکز اصلی تجمع نوازندگان موسیقی بلوز در شهر ممفیس بوده است و امروزه هم به خاطر وجود کلاب های مخصوص موسیقی بلوز و فستیوال هایی که گهگاه در آن برگزار می شود ، یکی از جاذبه های توریستی این شهر به شمار می رود . بسیاری از چهره های افسانه ای موسیقی بلوز و جز مانند لویی آرمسترانگ (Louis Armstrong) ، مادی واترز (Muddy Waters) ، بی. بی. کینگ (B.B. King) و آلبرت کینگ (Albert King) در این خیابان به اجرای موسیقی پرداخته اند . نام این خیابان در سال 1966 در زمره آثار تاریخی ایالات متحده قرار گرفت و در سال 1977 رسما لقب خانه و زادگاه بلوز (The Home of The Blues) را از طرف کنگره نمایندگان آمریکا دریافت کرد .

BealStreet

3 – گروه های جاگ (Jug Bands) گروه هایی هستند که در آنها از سازهای ابتدایی و دست سازی مثل جاگ (Jug) و کازو (Kazoo) استفاده می شود . جاگ (Jug) ظرف یا تُنگی است که دهانه کوچکی دارد و قاعده پهن آن به عنوان نوعی جعبه تقویت صدا (رزوناتور) عمل می کند . نوازندگان این ساز معمولا از جاگ هایی با جنس سفال استفاده می کنند اما جاگ های شیشه ای یا فلزی یا پلاستیکی هم در برخی موارد به کار می رود . جعبه های روغندان (Oil Can) ، انواع لوله (Pipe) و بطری (Bottle) را نیز می توان برای تولید اصواتی مشابه به کار گرفت . تفاوت در جنس جاگ و اندازه آن منجر به تولید اصوات متفاوتی خواهد شد .

برای نواختن جاگ ، نوازنده دهانه آن را با کمی فاصله در مقابل لب های خود می گیرد و به داخل جاگ فوت می کند . برای تولید صدا ، نوازنده جاگ باید با لرزاندن لب هایش نوعی ارتعاش خاص (Buzzing Sound) ایجاد کند و برای تغییر دادن فرکانس صدا لب هایش را به اندازه خاصی شل یا سفت نماید . تکنیک دیگری که در نواختن جاگ به کار می رود تلفظ کردن یا وکالیزاسیون (Vocalization) نت های مختلف در حین فوت کردن هوا به داخل آن است .

Jug

استفاده از جاگ (Jug) به عنوان یک آلت موسیقی دست ساز و خانگی (home-made instrument) به سنت های ریشه دار سیاهان آفریقا بر می گردد که بسیاری از اشیای به کار رفته در زندگی روزمره را برای تولید اصوات موسیقایی به کار می گرفتند . در واقع سازهایی مشابه جاگ یا واشبورد در مناطق غربی آفریقا (که موطن بردگان سیاهپوست منتقل شده به آمریکا است) وجود دارند و از آلت های موسیقایی بسیار بدوی دیگری نیز برای تقلید صدای حیوانات یا ارواح در مراسم آیینی قبایل آفریقایی استفاده می شود . به همین خاطر می توان گفت که روی آوردن سیاهان آمریکا به تشکیل دادن گروه های جاگ ریشه در سنت های قدیمی آنها دارد که با خودشان از آفریقا به آمریکا آورده بودند و آن را در قالبی دیگر حفظ کرده بودند .

جاگ بیشتر از همه در گروه های جاگ (Jug Band) به کار می رود و نقش آن در این گروه ها تولید صدایی بم است که یادآور صدای توبا (Tuba) در گروه های موسیقی جز (Jazz) می باشد . سایر سازهایی که به طور متداول در گروه های جاگ به کار می روند عبارتند از : گیتار ، بانجو ، مندولین ، سازدهنی ، فیدل (ویولن) ، کازو (Kazoo) و انواع سازهای ضربی مانند واشبورد (Washboard) . در گروه های جاگ از سازهای خانگی و دست ساز دیگری مانند واشبورد و کازو نیز استفاده می شود (دو ساز اخیر به ترتیب به عنوان جایگزینی ارزان قیمت برای درامز و ترومپت به کار می روند) . در واقع سازبندی تمام گروه های جاگ تقریبا مشابه است اما ممکن است در یک گروه جاگ خاص اصلا سازی به نام جاگ وجود نداشته باشد ! در این موارد بهتر است برای اشاره به این گروه ها از اسامی دیگری مثل گروه اسکیفل (Skiffle Band) یا گروه اسپزم (Spasm Band) استفاده کرد .

شواهد تاریخی نشان می دهد که جاگ و سایر سازهای خانگی از قرن نوزدهم میلادی در نواحی جنوبی ایالات متحده توسط نوازندگان سیاهپوست به کار می رفته است . اولین گروه حرفه ای جاگ که موفق به ضبط آثارش شد و از این راه بر سایر گروه های جاگ بعد از خود تاثیرگذار شد ، گروهی بود که در حدود سال 1900 میلادی در شهر لویی ویل ایالت کنتاکی تشکیل شد . این گروه پیشگام که به سرپرستی یک نوازنده فیدل (ویولن) به نام کلیفورد هیس (Clifford Hayes) شکل گرفته بود ، گروه "نوازندگان جاگ دیکسی لند" (Dixieland Jug Blowers) نام داشت (تصویر زیر) و یکی از نوازندگان معروف جاگ به نام ارل مک دانلد (Earl McDonald) در آن عضویت داشت (برای نمونه به آهنگ Memphis Shake که در سال 1926 توسط این گروه ضبط شده است گوش دهید) . آثار ضبط شده از این گروه در اوایل دهه 1920 با این که تاثیرپذیری زیادی را از موسیقی جز (Jazz) به نمایش می گذاشتند ، ولی منبع الهام و الگوی خوبی شدند برای گروه های جاگ دیگری که در مناطقی مانند سینسیناتی و ممفیس شکل گرفتند و سبک فعالیتشان بیشتر به موسیقی بلوز رایج در مناطق روستایی (Rural Blues) نزدیک بود . معروف ترین گروه جاگ در ممفیس "گروه جاگ ممفیس" (Memphis Jug Band) بود که توسط ویل شید (Will Shade) ، نوازنده گیتار و سازدهنی ، تاسیس شده بود و از چارلی پولک (Charlie Polk) و جب جونز (Jab Jones) به عنوان نوازنده جاگ استفاده می کرد . گروه معروف دیگری که یک سال بعد در ممفیس شکل گرفت گروه موسوم به Cannon’s Jug Stompers بود که توسط یک نوازنده سیاهپوست بانجو به نام گاس کنن (Gus Cannon) پایه گذاری شده بود و خودش همزمان با نواختن بانجو از یک جعبه روغندان (Oil Can) برای تولید اصواتی مشابه با صدای جاگ استفاده می کرد .

DixielandJugBlowers

یکی از نقاط قوت گروه های جاگ ، رپرتوار گسترده آنها بود که علاوه بر آهنگ های بلوز آثاری از سبک های اجرایی مختلف مانند جز (Jazz) ، رگتایم (Ragtime) ، فولک (Folk) و انواع آهنگ های پاپ (Popular) رایج در آن زمان را شامل می شد و به همین خاطر توانسته بود طیف مخاطبان خود را از شنوندگان سیاهپوست مناطق روستایی به شنوندگان سفیدپوست نیز گسترش دهد و در بین طبقات اجتماعی مختلف هوادارانی برای خودش دست و پا نماید. البته این گسترده بودن دامنه اجرایی آثار آنها منحصر به گروه های جاگ نبود چرا که بیشتر گروه های زهی (String Bands) فعال در زمینه موسیقی بلوز در دهه های 1920 و 1930 نیز از چنین کیفیتی برخوردار بودند و آثار برجای مانده از گروه هایی مانند "شیوخ می سی سی پی" (Mississippi Sheiks) یا "قطرات شکلات تنسی" (Tennessee Chocolate Drops) و گروه متعلق به پگ لگ هاول (Peg Leg Howell) به خوبی بیانگر این قضیه می باشند .

گروه های جاگ در دهه های 1920 و 1930 از شهرت و محبوبیت قابل توجهی برخوردار بودند اما با شروع رکود اقتصادی بزرگ (The Great Depression) در دهه 1930 که میزان فروش آثار ضبط شده را به طرز شدیدی کاهش داد و همچنین رواج گرفتن استفاده از رادیو که آهنگ های متنوعی را برای شنوندگانش پخش می کرد ، دیگر نتوانستند در چرخه تولید باقی بمانند و به تدریج از عرصه آثار ضبط شده در استودیوها محو شدند به طوری که گروه جاگ متعلق به گاس کنن برای آخرین بار در سال 1930 بود که فرصت حضور در استودیو را به دست آورد و گروه جاگ ممفیس هم از سال 1934 به بعد دیگر نتوانست هیچ اثر ضبط شده ای را از خود به یادگار بگذارد . با این حال در جریان نهضت احیای موسیقی فولک (Folk Revival Movement) در اوایل دهه 1960 این نوع موسیقی مجددا مورد توجه قرار گرفت و گروه های جاگ مختلفی توسط نوازندگان جوان سفیدپوست که در پی احیای سنت های موسیقایی قدیمی بودند تشکیل شد که اغلب آنها می کوشیدند به تقلید و بازسازی صداهای بر جای مانده از گروه های جاگ ممفیس بپردازند .

گوش دادن به آثار ضبط شده از گروه های جاگ دهه 1920 و 1930 هم تصویر مناسبی از چگونگی اجرای موسیقی بلوز توسط گروه های آن دوران را برای ما ترسیم می کند و هم منبع ارزشمندی است برای علاقه مندان به سازدهنی بلوز تا با نحوه تکامل هنر نوازندگی سازدهنی بلوز (Blues Harmonica) در گذر زمان آشنا شوند . چرا که در این گروه ها نوازندگان مطرحی مانند ویل شید (Will Shade) و نوآ لوییس (Noah Lewis) فعالیت می کردند و از این طریق بر نوازندگان جوانی که بعدها پایه گذار سبک شیکاگو بلوز (Chicago Blues) شدند ، بسیار تاثیر گذار بودند .

4 – شهر لویی ویل (Louisville) بزرگ ترین شهر ایالت کنتاکی (Kentucky) است که نباید با شهر دیگری به همین نام در ایالت آلاباما اشتباه شود . ممکن است نام این شهر در سایر متون ترجمه شده به فارسی به صورت لوئیزویل یا لوییسویل ثبت شده باشد ، اما در واقع تلفظ صحیح نام این شهر لویی ویل است و حرف s در آن تلفظ نمی شود .

5 - گروه جاگ ممفیس (Memphis Jug Band) یکی از محبوب ترین گروه های موسیقی در بین سیاهان آمریکا در دهه 1920 و 1930 بود که می تواند به عنوان مهمترین گروه جاگ (Jug Band) در تاریخ موسیقی بلوز قلمداد شود . پایه گذار و چهره اصلی این گروه یک نوازنده گیتار و سازدهنی بود به نام ویل شید (Will Shade) که در اواسط دهه 1920 و با الهام گرفتن از گروه جاگ معروفی از ایالت کنتاکی به نام "نوازندگان جاگ دیکسی لند" (Dixieland Jug Blowers) گروه جاگ متعلق به خودش را در شهر ممفیس تاسیس کرد . این گروه از سال 1927 تا 1934 در استودیو نیز حضور داشت و آهنگ های متعددی (نزدیک به یکصد عنوان!) که با کمک شرکت های ضبط و پخش موسیقی مانند Victor و Okeh به بازار موسیقی عرضه کرد با موفقیت تجاری خوبی روبرو شد .

MemphisJugBand2

این گروه ترکیب ثابتی نداشت (بر خلاف گروه جاگ Cannon’s Jug Stompers ) و به جز دو عضو اصلی آن – (Will Shade) و Charlie Burse نوازنده گیتار و مندولین – سایر اعضای گروه دائما در تغییر بودند . این گروه به دلیل محبوبیت و دوره طولانی فعالیتش نقش مهمی در پرورش و تربیت موزیسین ها محلی داشت به طوری که به سکوی پرتاب برخی نوازندگانی تبدیل می شد که پس از مدتی عضویت و تجربه اندوزی در این گروه ، خود به عنوان موسیقیدانانی مستقل کارشان را ادامه می دادند . در هر اجرا یا جلسه استودیویی از اعضایی که در آن لحظه در دسترس بودند استفاده می شد و نوازنده جاگ در این گروه معمولا یکی از این دو نوازنده بودند : چارلی پولک (Charlie Polk) یا جب جونز (Jab Jones) . گاهی هم نوازنده دیگری به نام همبون لوییس (Hambone Lewis) نواختن جاگ را بر عهده می گرفت . در زمان اجراهای این گروه معمولا ویل شید در نقش خواننده اصلی ظاهر می شد و چارلی برسی به عنوان همخوان عمل می کرد . گروه جاگ ممفیس به جهت شهرت و محبوبیتی که از آن برخوردار بود با برخی از چهره های مطرح موسیقی بلوز نیز همکاری داشت . افرادی مانند ممفیس مینی (Memphis Minnie) و هتی هارت (Hattie Hart) که از خوانندگان محبوب آن زمان بودند ، فری لوییس (Furry Lewis) که از نوازندگان صاحب سبک در موسیقی بلوز بود ، کیسی بیل ولدن (Casey Bill Weldon) خواننده و گیتاریست معروف و همچنین بیگ والتر هورتون (Big Walter Horton) که یکی از بزرگ ترین نوازندگان تاریخ سازدهنی بلوز به شمار می رود .

گروه جاگ ممفیس در برخی موارد با نام دیگری در استودیو ظاهر می شد ؛ مثلا با نام "گروه جاگ پیکانینی" (Picaninny Jug Band) ، "گروه جاگ دالاس" (Dallas Jug Band) ، "گروه جاگ جولی" (Jolly Jug Band) و یا "پسران بادام زمینی کارولینا" (Carolina Peanut Boys) . برای آشنایی بیشتر با این گروه می توانید به آهنگ Stealin’ Stealin’ که در سال 1928 ضبط شده است و به خوبی شیوه نوازندگی سازدهنی توسط ویل شید (Will Shade) را به نمایش می گذارد گوش دهید (این آهنگ را از اینجا دریافت کنید ) . آهنگ دیگری که از این گروه می توانید بشنوید ، آهنگ A Black Woman Is Like A Black Snake است که در سال 1928 ضبط شده است و در آن جب جونز (Jab Jones) خواندن آواز و نواختن جاگ را بر عهده داشته است و نواختن گیتار و خواندن آواز بر عهده ویل شید بوده است (مشخص نیست که نوازنده سازدهنی در این آهنگ چه کسی بوده است !) . چند آهنگ دیگر از این گروه می توانید بشنوید که در آنها از سازدهنی استفاده نشده است : آهنگ I’m Looking For The Bully of The Town (ضبط شده در سال 1927) ، آهنگ Jim Strainer Blues (ضبط شده به سال 1930) و آهنگ Aunt Caroline Dyer Blues (باز هم ضبط شده در سال 1930) که در این آهنگ ها ویل شید نواختن گیتار و خواندن آواز را بر عهده داشته است . برخی از دیگر آهنگ های معروف گروه جاگ ممفیس عبارتند از :
Lindberg Hop – On The Road Again – K.C. Moan – Newport News Blues

MemphisJugBand3

صدایی که در آهنگ های اجرا شده توسط این گروه می شنویم صدای خاص و منحصر به فردی است که برای توصیف کیفیت آن می توانیم از واژه هایی مانند زنگدار (Raspy) و Buzzing استفاده نماییم . یک پژوهشگر بریتانیایی موسیقی بلوز به نام پل اولیور (Paul Oliver) این نوع صدا را مشابه صداهای شنیده شده در موسیقی قبایل آفریقایی ارزیابی کرده است و صدای سازهای جاگ (Jug) و کازو (Kazoo) را نماینده آوای وحوش و ارواح اجدادی قبیله ای دانسته است . با این حال این فرضیات چندان سندیت ندارد و هیچ کس از دلیل واقعی علاقه خاص ویل شید و گروهش به این نوع خاص از صدادهی و سازبندی که در گروه جاگ ممفیس اعمال می شده است خبر ندارد .

مانند بسیاری از گروه های دیگر جاگ ، رپرتوار اجرایی آنها منحصر به موسیقی بلوز نبود و آثار متعددی از سبک های گوناگون مانند جز (Jazz) ، رگتایم (Ragtime) ، فولک (Folk) و موسیقی مردمی (پاپ) زمان خود را در بر می گرفت . موفقیت و محبوبیت این گروه جریانی از موسیقی جاگ را در ممفیس به راه انداخت که منجر به تشکیل گروه های جاگ دیگری مانند Cannon’s Jug Stompers (به سرپرستی Gus Cannon ) و South Memphis Jug Band (متعلق به Jack Kelly ) گردید . با این حال همان طور که در پی نوشت مربوط به گروه های جاگ اشاره کردیم ، دهه 1930 شاهد رو به افول گذاشتن گروه های جاگ بود و گروه جاگ ممفیس هم از این قاعده مستثنی نبود به طوری که اجراهای زنده آن کمتر شد و از سال 1934 به بعد دیگر نتوانست برای ضبط آثارش در استودیو حضور داشته باشد .

با وجود همه این مشکلات گروه جاگ ممفیس کماکان به فعالیت خود در شهر ممفیس و اطراف آن ادامه داد ودر سال 1956 توانست مجددا چند آهنگ برای شرکت Folkways ضبط نماید . خود ویل شید هم توانست در اوایل دهه 1960 به صورت مستقل اقدام به ضبط آثارش برای چند شرکت دیگر نماید . میزان شهرت و تاثیر گذاری گروه جاگ ممفیس با گذشت زمان بهتر مشخص شده است و بسیاری از گروه های جاگی که در دهه 1960 و بعد از آن شکل گرفته اند به این مساله اذعان دارند .

GusCannon 6 - گاس کنن (Gus Cannon) ملقب به "بانجو جو" (Banjo Joe) در تاریخ 12 سپتامبر 1883 در رد بنکس (Red Banks) ایالت می سی سی پی به دنیا آمد و در 15 اکتبر سال 1979 در شهر ممفیس ایالت تنسی درگذشت . نام او به عنوان موسس و پایه گذار یکی از بهترین گروه های جاگ تاریخ و همچنین خالق آهنگ های ماندگاری چون Walk Right In در خاطره ها ثبت شده است .

او که فرزند یک برده سیاهپوست بود ، نواختن موسیقی را با یک بانجوی خانگی و دست ساز شروع کرد . دوران نوجوانی وی در شهر کلارکسدیل (Clarksdale) ایالت می سی سی پی سپری شد . در همین زمان با دو نوازنده محلی به نام های Jim Turner و Alex Lee آشنا شد که از آنها چیزهای زیادی آموخت . هنر جیمی ترنر (که عضو گروه متعلق به W.C. Handy بود) در نواختن فیدل آن قدر بر او موثر افتاد که تصمیم گرفت خودش نواختن فیدل را یاد بگیرد . الکس لی هم که یک نوازنده گیتار بود به وی کمک کرد تا برای اولین بار یک آهنگ بلوز را اجرا کند و همچنین از یک چاقوی جیبی به عنوان اسلاید (Slide) در هنگام نواختن بانجو استفاده نماید . گاس پانزده سال بیشتر نداشت که از خانه فرار کرد تا به عنوان یک نوازنده بانجو (Banjo) در اطراف اردوگاه های کارگری احداث شده در محل ساخت سد ها و خطوط راه آهن حرفه موسیقی را دنبال کند .

در سال 1907 کلارکسدیل را ترک گفت و به شهر ممفیس نقل مکان کرد . در آنجا به عضویت یک گروه جاگ به رهبری جیم گافین (Jim Guffin) در آمد و با خواننده و گیتاریست مطرحی به نام جیم جکسون (Jim Jackson) شروع به همکاری کرد . در سال 1910 وی با یک نوازنده سازدهنی به نام نوآ لوییس (Noah Lewis) آشنا شد و تیمی را تشکیل دادند که به همراه نوازندگان دیگری در خیابان ها ، جشن ها و مناسبت های مختلفی در ایالت های جنوبی آمریکا به اجرای زنده موسیقی می پرداختند . اولین بار در سال 1927 بود که توانست در همراهی با یکی از نوازندگان مطرح گیتار بلوز به نام بلایند بلیک (Blind Blake) در استودیو حاضر شود و با نام مستعار بانجو جو (Banjo Joe) چند آهنگ برای شرکت پارامونت (Paramount) ضبط نماید .

یک سال بعد وی در رقابت با گروه جاگ ممفیس (Memphis Jug Band) که توسط ویل شید (Will Shade) تشکیل شده بود ، گروه جاگی را با نام Cannon’s Jug Stompers تاسیس کرد که در آن خودش نوازنده بانجو و جاگ بود ، نوآ لوییس (Noah Lewis) نوازنده سازدهنی بود و اشلی تامپسون (Ashley Thompson) گیتار می نواخت (این نوازنده بعدا با گیتاریست دیگری به نام Elijah Avery جایگزین شد) . نوآ لوییس نقشی محوری در این گروه داشت چرا که از مهارت تکنیکی فوق العاده ای برخوردار بود و به سهم خود نوآوری های خاصی در نواختن این ساز نشان داده بود . این گروه در سال های 1929 و 1930 توانست 29 آهنگ برای شرکت Victor ضبط کند که برخی از آنها مانند Minglewood Blues (برای شندینش به اینجا بروید ) و Viola Lee Blues (این آهنگ را هم می توانید از اینجا دریافت کنید و گوش دهید ) و همچنین آهنگ Pig Ankle Strut (که می توانید از اینجا دریافت کنید ) به آثار ماندگاری بدل شده اند و هنوز توسط گروه های موسیقی مختلفی بازنوازی و بازخوانی می شوند . هر سه آهنگ مذکور در سال 1928 ضبط شده اند و در آنها اشلی تامپسون خواندن آواز و نواختن گیتار را بر عهده دارد ، گاس کنن به نواختن همزمان بانجو و جاگ می پردازد و نوآ لوییس هم سازدهنی می نوازد . آهنگ دیگری که می توانید از این گروه بشنوید آهنگ Bring It With You When You Come نام دارد ( از اینجا دریافت کنید ) که در آن صدای خود گاس کنن را به عنوان خواننده می شنوید . گاس کنن را که در آن روزها چهره محبوبی بود ، می توان در صحنه های مربوط به مراسم عروسی در فیلم Hallelujah! که در سال 1929 ساخته شده مشاهده کرد که به اجرای موسیقی زنده مشغول است (این فیلم نامزد جایزه اسکار برای بهترین کاگردانی بود و در سال 2008 به جهت برخوردار بودن از "اهمیت فرهنگی و تاریخی و زیبایی شناختی" برای بازسازی و مرمت در اختیار رجیستری ملی سنمای آمریکا (National Film Registery) قرار گرفت) .

GusCannon2 علیرغم افول محبوبیت گروه های جاگ در دهه 1930 و بعد از آن ، وی نیز مانند ویل شید (Will Shade) توانست در سال 1956 مجددا به استودیو برگردد و چند آهنگ برای شرکت Folkways ضبط نماید . در سال 1963 وقتی که 80 سال داشت ، دوباره نامش بر سر زبان ها افتاد چرا که در این سال یک گروه پاپ به نام Rooftop Singers توانست با تنظیم مجدد و بازخوانی یکی از آهنگ های قدیمی گاس کنن به نام Walk Right In که در دهه اول قرن بیستم ساخته شده بود ، در صدر جدول پرفروش ترین آهنگ های روز قرار بگیرد . این قضیه دوباره پای وی را به استودیو باز کرد و توانست آلبومی به همین نام (Walk Right In) برای شرکت Stax ضبط و به بازار عرضه کند . در همین سال در فیلم مستندی به نام The Blues که در باره موسیقی سبک بلوز تهیه شده بود شرکت کرد . در سال 1976 هم در فیلم مستند دیگری با عنوان The Devil’s Music: A History of The Blues که توسط شبکه تلویزیونی بی بی سی (BBC) تهیه شده بود ظاهر شد .

7 - نوآ لوییس (Noah Lewis) در تاریخ سوم سپتامبر سال 1895 در نزدیکی هنینگ (Henning) در ایالت تنسی به دنیا آمد . وی را به عنوان یکی از نوازندگان صاحب سبک و تاثیر گذار سازدهنی در دهه 1920 (و قبل از آن) می شناسند که به لحاظ تاریخی هم جایگاه ویژه ای در موسیقی بلوز و گروه های جاگ شهر ممفیس داشته است .

NoahLewis نواختن سازدهنی را در کودکی آغاز کرد و در زمان نوجوانیش به شهر ممفیس نقل مکان کرد . وقتی که در سال 1907 با گاس کنن (Gus Cannon) آشنا شد ، نوازنده شناخته شده ای بود که از مهارت تکنیکی خوب و نفس گرمی در نواختن سازدهنی برخوردار بود و می توانست سازدهنی را با صدای بلند بنوازد بدون این که نفس کم بیاورد . و این قابلیت ها به وی کمک می کرد تا بتواند در اجراهای زنده ای که شرکت می کند ، صدای ساز کوچکی مثل سازدهنی را با قوت و قدرت به گوش حاضرین برساند . شگرد ویژه دیگری که به نمایش می گذاشت ، نواختن همزمان دو سازدهنی بود : یکی را با دهانش می نواخت و دیگری را از راه بینی به صدا در می آورد! نوآ لوییس این شگرد را به بیگ والتر هورتون (Big Walter Horton) نیز که در آن زمان نوجوانی جویای نام بود یاد داده بود . در اواخر دهه 1910 که نوآ لوییس با گاس کنن آشنا شد ، گیتاریست نوجوانی به نام اشلی تامپسون (Ashley Thompson) را به گاس کنن معرفی کرد که این سه نفر قریب به دو دهه با یکدیگر به اجرای موسیقی می پرداختند و در سال 1928 هم گروه جاگی را به سرپرستی گاس کنن تشکیل دادند .

نخستین حضور استودیویی نوآ لوییس به سال 1928 بر می گردد که به عنوان نوازنده سازدهنی دیاتونیک در همین گروه جاگ با نام Cannon’s Jug Stompers چند آهنگ برای شرکت Victor ضبط کرد و از آن پس هم در تمام آثار ضبط شده از این گروه در سال های 1929 و 1930 حضور داشت . در سال 1929 توانست به عنوان یک هنرمند مستقل به ضبط آهنگ بپردازد و در سال 1930 یک گروه جاگ برای خودش تشکیل داد (Noah Lewis Jug Band) که چهره های شاخصی چون (Sleepy John Estes) ، ینک ریچل (Yank Rachell) و همبون لوییس (Hambone Lewis) عضو آن بودند . یکی از آهنگ های به یاد ماندنی وی آهنگ Chickasaw Special است که مهارت تحسین برانگیز وی را در تقلید صدای قطار نشان می دهد (این آهنگ را می توانید از اینجا دریافت کنید و گوش دهید) .

در دهه 1930 با کاهش محبوبیت گروه های جاگ ، موقعیت حرفه ای وی رو به تنزل گذاشت و دیگر موفق به ضبط هیچ اثر استودیویی نشد . نوآ لوییس در فقر شدیدی دست و پا می زد و نهایتا در هفتم فوریه سال 1961 به علت سرمازدگی و عفونت شدیدی در پایش که منجر به قانقاریا شد ، در شهر ریپلی (Ripley) ایالت تنسی درگذشت .

8 – ویل شید (Will Shade) که در تاریخ پنجم فوریه 1998 به دنیا آمد ، به عنوان یکی از نوازندگان تاثیرگذار سازدهنی بلوز و پایه گذار موفق ترین و محبوب ترین گروه جاگ در تاریخ موسیقی بلوز (گروه جاگ ممفیس) شناخته می شود . دوستانش او را سان بریمر (Son Brimmer) خطاب می کردند ؛ اسمی که توسط مادربزرگش (Annie Brimmer) بر وی گذاشته شده بود .

WillShade اولین بار در سال 1925 بود که با شنیدن آثار گروه جاگ معروفی به نام Dixieland Jug Blowers به موسیقی بلوز و آثار گروه های جاگ علاقه مند شد و کوشید تا گروه جاگی را در شهر خودش ، ممفیس ، تاسیس کند . "گروه جاگ ممفیس" (Memphis Jug Band) که توسط ویل شید پایه گذاری شد ، در واقع یکی از نخستین گروه های جاگ در شهر ممفیس و بی شک موفق ترین و محبوب ترین آنها به شمار می رفت . اعضای اولیه این گروه عبارت بودند از : ویل شید (Will Shade) در نقش خواننده و آهنگساز و همچنین نوازنده گیتار و سازدهنی ، Tee Bee Blackman به عنوان نوازنده گیتار ، Lionhouse نوازنده جاگ و Ben Ramey نوازنده کازو (Kazoo) . سبک خاص ویل شید در نواختن سازدهنی بلوز بر روی نوازندگان بزرگی چون جان لی ویلیامسون (John Lee Williamson) و بیگ والتر هورتون (Big Walter Horton) موثر بود و حتی چارلی ماسل وایت نامدار هم که او را به عنوان یکی از مربیان خود نام برده است .

گروه جاگ ممفیس علیرغم تغییرات زیادی که در ترکیب اعضای آن پیش می آمد و نام های دیگری که (به جز نام اصلیش) برای حضور در استودیو بر می گزید ، در حدود چهار دهه فعال بود و آهنگ های متعددی را در سبک های متنوعی از بلوز (Blues) گرفته تا رگتایم (Ragtime) و از گاسپل (Gospel) گرفته تا آهنگ های پاپ روز ، اجرا و ضبط می نمود . در تمام این چهل سال مسوول اصلی گروه ویل شید بود که می کوشید با جذب اعضای جدید و دور هم نگه داشتن آنها گروه جاگ ممفیس را زنده و فعال نگه دارد . در عین حال بهترین آثار این گروه اغلب آهنگ هایی بودند که خود ویل شید آنها را ساخته بود .

با این که در اواسط دهه 1930 عملا دوران گروه های جاگ به پایان رسیده بود ، ولی ویل شید و نوازندگان همدوره اش به فعالیت خود ادامه دادند و در دهه 1950 و 1960 مجددا مورد توجه نسل جدیدی از موسیقیدانان و شنوندگان موسیقی قرار گرفتند که در پی احیای سنت های موسیقی فولک و بلوز بودند . ویل شید سال های پایانی عمرش را در فقر و محنت گذراند و در روز 18 سپتامبر سال 1966 در اثر ابتلا به ذات الریه در بیمارستان جان گستن (Johan Gaston) شهر ممفیس چشم از جهان فرو بست .

9 - در باره جد دونپورت (Jed Davenport) اطلاعات اندکی در دست داریم . تاریخ تولد و درگذشت این نوازنده سازدهنی مشخص نیست اما آهنگ های برجای مانده از وی که در سال های 1929 و 1930 به همراه "گروه جاگ خیابان بیل" (Beale Street Jug Band) و هنرمندانی نظیر ممفیس مینی (Memphis Minnie) ، آرتور پتیس (Arthur Pettis) و تو تایت هنری (Too Tight Henry) ضبط شده است ، نشان دهنده سبک خاصی از نوازندگی سازدهنی است که بلند بودن و خشن بودن و زمخت بودن صدایش را می توان به عنوان شاخصه اصلی آن برشمرد . آهنگ Beale Street Breakdown که در سال 1930 ضبط شده است از این حیث مثال زدنی است . آهنگ معروف دیگری که از جد دونپورت به یادگار مانده است Cow Cow Blues نام دارد . آخرین بار در دهه 1960 در ممفیس رویت شد و پس از آن در اوج فقر و گمنامی در گذشت .

10 - تکنیک فلاتر تانگ (Flutter Tongue) از تکنیک های مشترک بین بسیاری از سازهای بادی و منجمله سازدهنی است که نوازنده برای اجرای آن از حرکات سریع زبان به شکلی مشابه تلفظ حرف "ر" به صورت مشدد استفاده می کند . این تکنیک را Tongue Roll هم می نامند . اما نکته مهمی که باید به آن اشاره کرد این است که در برخی منابع آموزشی سازدهنی از واژه Flutter Tongue برای اشاره به نوعی تکنیک مرتبط با روش Tongue Block استفاده شده است و منظور از آن جابجا شدن سریع بین آکورد و تک نت یا جابجا شدن سریع بین نت های دو طرف دهان می باشد . به هر حال در این جا منظور نویسنده متن از تکنیک Flutter Tongue همان تکنیک Tongue Roll است و نباید با کاربرد دوم این واژه اشتباه شود .

برای توضیحات بیشتر در این باره به مقاله تکنیک های تانگ رول (Tongue Roll) و گراول (Growl) مراجعه نمایید .

HammieNixonJohnEstes1 11 - همی نیکسون (Hammie Nixon) یکی از نوازندگان قدیمی و تاثیر گذار سازدهنی بلوز در شهر ممفیس بود که به واسطه همکاریش با خواننده و گیتارنواز نابینایی به نام اسلیپی جان استس (Sleepy John Estes) در اذهان و خاطرات علاقه مندان به موسیقی بلوز جایگاه ویژه ای یافته است .

در طول دهه 1920 همی نیکسون جزو نخستین نوازندگانی بود که کاربرد سازدهنی را به عنوان یک عضو جدی و پر رنگ در گروه های موسیقی بلوز ترویج کرد . تا قبل از آن سازدهنی در بین گروه های بلوز نقش پررنگی نداشت و از آن بیشتر به صورت همراهی کننده در نواختن ریتم زمینه ای و آکوردها استفاده می شد .

وی در تاریخ 22 ژانویه سال 1908 و با نام اصلی همی نیکرسون (Hammie Nickerson) در شهر براونزویل (Brownsville) ایالت تنسی به دنیا آمد . فعالیت حرفه ایش را در دهه 1920 و با گروه های جاگ شروع کرد و با این که بیشتر به عنوان یک نوازنده سازدهنی بلوز شناخته می شود ، ولی در نواختن گیتار ، جاگ و کازو (Kazoo) نیز تبحر داشت . مهمترین فعالیت وی در زمینه موسیقی بلوز به همکاری وی با اسلیپی جان استس (Sleepy John Estes) بر می گردد که از سال 1924 شروع شد و تیم دو نفره آنها که به مدت بیش از نیم قرن در کنار یکدیگر فعالیت می کردند ، به عنوان بادوام ترین گروه دو نفره در تاریخ موسیقی بلوز شناخته می شوند . وی همچنین با هنرمندان دیگری مانند لیتل بادی دویل (Little Buddy Doyle) ، لی گرین (Lee Green) ، کلیتون تی. درایور (Clayton T. Driver) ، چارلی پیکت (Charlie Pickett) و سان باندز (Son Bonds) در ضبط آثارشان همکاری داشته است . برای آشنایی بیشتر با سبک نوازندگی همی نیکسون می توانید به آهنگ Black Mattie Blues (ضبط شده به سال 1929) گوش دهید که در آن اسلیپی جان استس (آواز و گیتار) و ینک ریچل (مندولین) را با سازدهنیش همراهی می کند . آهنگ فوق العاده شاخص دیگری که از همکاری همی نیکسون با جان استس به یادگار مانده است آهنگ معروف Someday Baby Blues است که از زمان انتشارش در سال 1935 تا کنون توسط بسیاری از دیگر هنرمندان موسیقی بلوز بازخوانی شده است . این آهنگ بی نظیر را می توانید از اینجا دریافت کنید و گوش دهید (متن ترانه را هم می توانید در این صفحه بخوانید ) .

بعد از مرگ اسلیپی جان استس در سال 1979 ، وی به فعالیت خود در قالب "گروه جاگ خیابان بیل" (Beale Street Jug Band) ادامه داد و در سال 1984 اندکی پیش از مرگش توانست آخرین آلبومش را به نام Tapping That Thing با همکاری شرکت Hmg Records تهیه نماید .

HammieNixonJohnEstes2

12 – نویسنده مقاله در این قسمت از متن ، شیوه نوازندگی همی نیکسون را به یک "ترومپت ابلیگاتو" (Obbligato Trumpet) تشبیه کرده است که مترجم این مقاله نتوانست به منظور نویسنده از این تشبیه پی ببرد و به همین خاطر آن را ترجمه نکرد .

13 – دیوید اوانز (David Evans) از پژوهشگران موسیقی بلوز و فولک است که از اوایل دهه 1960 به این شاخه از موسیقی علاقه مند شده و کتاب های متعددی در این زمینه تالیف نموده است . وی با بسیاری از چهره های شاخص موسیقی بلوز از نزدیک دیدار و گفتگو کرده است و هم اکنون به تدریس موسیقی با سمت استادی در دانشگاه ممفیس مشغول است . با مراجعه به این صفحه می توانید یکی از مصاحبه های وی را درباره موسیقی بلوز که در آن به همی نیکسون (Hammie Nixon) هم اشاره شده است ، مطالعه نمایید .

ترجمه مقاله و پی نوشت ها : دلتا فریک – تیر 1391

سایر مطالب مرتبط با این مقاله :

سازدهنی بلوز (Blues Harp) – قسمت اول

سازدهنی بلوز (Blues Harp) – قسمت دوم

سازدهنی بلوز (Blues Harp) – قسمت سوم